قند خون پایین که به عنوان هیپوگلیسمی نیز شناخته می شود، زمانی اتفاق می افتد که قند خون (گلوکز) شما به زیر محدوده سالم کاهش یابد. اگر قند خون شما خیلی پایین بیاید، می تواند یک بیماری خطرناک باشد که نیاز به درمان فوری دارد.

وقتی قند خون شما به زیر 70 میلی گرم در دسی لیتر برسد، پایین در نظر گرفته می شود. هیپوگلیسمی بیشتر در افراد دیابتی دیده می شود. مصرف بیش از حد دارو (به ویژه سولفونیل اوره یا انسولین)، حذف وعده‌های غذایی، نخوردن کافی غذا، یا ورزش بیش از حد معمول می‌تواند منجر به کاهش قند خون در صورت ابتلا به دیابت شود.

(گلوکز) قندخون چیست و چگونه به وجود می آید؟

قند خون به گلوکز نیز معروف است. گلوکز از غذا می آید و به عنوان یک منبع انرژی مهم برای بدن شما عمل می کند. کربوهیدرات ها ی موجود در غذاهایی مانند برنج، سیب زمینی، نان ، غلات، میوه ها، سبزیجات و شیرمنبع اصلی گلوکز بدن شما هستند.

پس از خوردن غذا، گلوکز به جریان خون شما جذب می شود، جایی که به سلول های بدن شما می رسد. هورمونی به نام انسولین که در لوزالمعده شما ساخته می‌شود، به سلول‌های شما کمک می‌کند تا گلوکز (قند) خون را جذب کنند. سپس سلول های شما از گلوکز برای انرژی استفاده می کنند.

اگر بیشتر از نیازتان گلوکز بخورید، بدنتان گلوکز اضافی را در کبد و ماهیچه‌هایتان ذخیره می‌کند یا آن را به چربی تبدیل می‌کند تا در صورت نیاز بعداً برای انرژی استفاده شود.

اگر سلول های شما گلوکز دریافت نکنند، بدن شما نمی تواند عملکرد طبیعی خود را انجام دهد. در کوتاه مدت، افرادی که از داروهای افزایش دهنده انسولین استفاده نمی کنند، گلوکز کافی برای حفظ سطح قند خون دارند و کبد می تواند در صورت نیاز گلوکز بسازد. با این حال، اگر داروی انسولین مصرف می کنید، کاهش کوتاه مدت گلوکز خون می تواند مشکلاتی ایجاد کند. در این شرایط، درمان فوری سطوح پایین قند خون برای جلوگیری از بروز علائم جدی‌تر بسیار مهم است.

هیپوگلیسمی چه زمانی اتفاق می افتد؟

هیپوگلیسمی وقتی اتفاق می افتد که سطح قند خون (گلوکز) بیش از حد پایین بیاید. دلایل مختلفی وجود دارد که می تواند این اتفاق بیفتد اما شایع ترین علت هیپوگلسیمی، عارضه جانبی داروهای مورد استفاده در درمان دیابت است.

علائم هیپوگلیسمی چیست؟

علائم قندخون پایین می تواند به طور ناگهانی رخ دهد. آنها عبارتند از:

• پوست رنگ پریده
• خستگی غیر قابل توضیح
• گرسنگی
• تکان دادن
• تعریق
• سرگیجه
• ضربان قلب سریع
• تغییرات خلق و خوی
• تحریک پذیری/اضطراب
• سردرد
• مشکل در خوابیدن
• سوزن سوزن شدن پوست
• تاری دید
• مشکل در تفکر واضح یا تمرکز
• از دست دادن هوشیاری، تشنج یا کما

افرادی که از هیپوگلیسمی بی اطلاع هستند، نمی دانند قند خونشان در حال کاهش است. در صورتی که شما این وضعیت را دارید، قند خون شما می تواند بدون توجه به آن کاهش یابد.

اگر علائم قندخون پایین دارید چه باید کرد؟

اگر دیابت دارید و علائم هیپوگلیسمی خفیف تا متوسط را تجربه می کنید، باید فوراً 15 گرم کربوهیدرات راحت هضم ،بخورید یا بنوشید.

نمونه هایی از کربوهیدرات های آسان هضم :

• 1/2 فنجان آب میوه یا نوشابه معمولی
• 1 قاشق غذاخوری عسل
• 3 یا 4 قطعه آب نبات سفت یا قرص گلوکز
• 1 قاشق غذاخوری شکر

چه چیزی باعث هیپوگلیسمی می شود؟

علل احتمالی دیابت:

دیابت بر توانایی بدن شما برای استفاده از انسولین تأثیر می گذارد. انسولین را به عنوان کلیدی در نظر بگیرید که قفل سلول های شما را باز می کند و اجازه می دهد گلوکز برای انرژی وارد شود. اگر دیابت دارید، درمان‌های مختلف می‌تواند به سلول‌های بدن شما کمک کند تا از گلوکز خونتان استفاده کنند. در این میان می توان به تزریق انسولین و داروهای خوراکی که تولید انسولین را افزایش می دهند، اشاره کرد.

• اگر بیش از حد از این نوع داروها مصرف کنید، ممکن است قند خون شما بسیار پایین بیاید. همچنین ممکن است گاهی اوقات اگر قصد دارید یک وعده غذایی بزرگ بخورید اما به اندازه کافی غذا نخورید، قند خون پایین را تجربه کنید.

• حذف وعده های غذایی، کمتر از حد معمول غذا خوردن، یا دیرتر از حد معمول غذا خوردن، اما مصرف دارو در زمان معمول نیز می تواند منجر به کاهش سطح قند خون شود.

• فعالیت بدنی بیش از حد بدون خوردن غذای کافی نیز می تواند باعث کاهش سطح قندخون شود.

• نوشیدن الکل زمانی که از  داروها استفاده می کنید نیز می تواند منجر به کاهش قند خون شود، به خصوص اگر جایگزین غذا شود. وقتی بدن شما در تلاش است تا از شر الکل خلاص شود، در مدیریت سطح قند خون بدتر می شود.

برخی از علل احتمالی بدون دیابت :

حتی اگر دیابت ندارید، ممکن است قند خون پایین را تجربه کنید. با این حال، هیپوگلیسمی در افراد بدون دیابت بسیار کمتر است.

برخی از علل احتمالی قند خون پایین در افرادی که دیابت ندارند عبارتند از:

• برخی از شرایط پزشکی، مانند هپاتیت و اختلالات کلیوی
• اختلالات غدد درون ریز، مانند کمبود غده فوق کلیوی

چگونه قندخون خود را در خانه آزمایش کنیم :

برای انجام آزمایش قند خون، باید انگشت خود را با لانست (که در کیت تست قندخون شما ارائه شده است) خاردار کنید. شما یک نمونه کوچک از خون را روی نواری قرار می دهید که در دستگاه اندازه گیری قندخون قرار داده شده است.

قبل از اینکه قند خون خود را در خانه آزمایش کنید، مهم است که از پزشک خود دریابید که محدوده قند خون سالم برای شما چیست. پزشک شما این محدوده را بر اساس عواملی مانند موارد زیر تعیین می کند:

• نوع دیابت شما
• چه مدت دیابت دارید
• سن شما

اگر دستگاه تست قند خون در دسترس ندارید و علائم یا علائم قندخون پایین همراه با دیابت را تجربه می کنید، ممکن است علائم شما برای تشخیص قند خون پایین کافی باشد.

هیپوگلیسمی چگونه درمان می شود؟

وقتی سطح قند خون شما خیلی پایین است، خوردن کربوهیدرات ها ، کلیدی است. اگر دیابت دارید، سعی کنید

میان وعده های پر کربوهیدرات را در دسترس داشته باشید.

برخی از میان وعده های خوب عبارتند از:

• آب نبات های سخت
• نوشابه یا آبمیوه غیر رژیمی
• عسل یا شکر
• میوه تازه یا خشک

همچنین می توانید از قرص های گلوکز برای افزایش سریع قند خون خود در صورت پایین بودن آن استفاده کنید. این قرص ها بدون نسخه در دسترس هستند.

15 دقیقه بعد از خوردن غذا یا مصرف قرص گلوکز صبر کنید و دوباره قندخون خود را آزمایش کنید. اگر قندخون شما بالا نمی رود، 15 گرم دیگر کربوهیدرات بخورید یا یک دوز دیگر از قرص های گلوکز مصرف کنید. این کار را تا زمانی تکرار کنید که سطح قندخون شما شروع به افزایش کند. اگر قندخون شما پاسخ نداد، فوراً با پزشک یا اورژانس تماس بگیرید.

عوارض ناشی از افت قندخون :

سطوح پایین قندخون خفیف تا حدودی برای افراد مبتلا به دیابت رایج است. با این حال، سطوح پایین قند خون به شدت می تواند تهدید کننده زندگی باشد. اگر به مدت کافی درمان نشوند ممکن است منجر به تشنج و آسیب سیستم عصبی شوند.

هیپوگلیسمی و افت قند خون بعد از غذا چیست؟

هیپوگلیسمی معمولاً زمانی اتفاق می‌افتد که شما غذا نخورده‌اید، اما نه همیشه. بعضی اوقات علائم هیپوگلیسمی بعد از وعده‌های غذایی خاص با قند زیاد ایجاد می‌شود زیرا بدن بیش از حد نیاز انسولین تولید می‌کند. این نوع از هیپوگلیسمی به نام هیپوگلیسمی واکنش پذیر یا هیپوگلیسمی پس از غذا یا افت قند خون بعد از غذا می‌تواند در افرادی که جراحی بای پس معده داشته اند رخ دهد. همچنین ممکن است در افرادی که این عمل جراحی را انجام نداده اند نیز رخ دهد.

پیشگیری از هیپوگلیسمی:

اگر مبتلا به دیابت هستید:

برنامه مدیریت دیابت که همراه پزشکتان تهیه کرده اید را دنبال کنید. در صورت مصرف داروهای جدید، برنامه‌های غذایی یا داروهای خود را تغییر دهید یا ورزش جدیدی اضافه کنید. با پزشک خود مشورت کنید که چگونه این تغییرات ممکن است بر مدیریت دیابت و خطر افت قند خون اثر بگذارد.

مانیتور مداوم گلوکز (CGM) گزینه‌ای است برای برخی از افراد، به ویژه آن‌هایی که بی‌خبر از هیپوگلیسمی هستند CGM دارای یک سیم ریز است که در زیر پوست قرار داده شده که قند خون را به گیرنده ارسال می‌کند.

اگر سطح قند خون خیلی پایین بیاید، برخی از مدل های CGM با زنگ هشدار به شما اخطار می‌دهند. برخی از پمپ‌های انسولین اکنون با CGMها یکپارچه شده اند و می‌توانند تحویل انسولین را خیلی سریع کاهش دهند تا قند خون خیلی سریع کاهش یابد و از ابتلا به هیپوگلیسمی جلوگیری شود.

برای درمان سریع افت قند خون حتماً همیشه یک کربوهیدرات سریع اثر ، با خود داشته باشید، مانند آب میوه یا قرص گلوکز، تا بتوانید از افت قند خون به سطوح خطرناک جلوگیری کنید.

اگر دیابت ندارید:

در صورت تکرار اپیزودهای هیپوگلیسمی، خوردن وعده‌های غذایی کم حجم مکرر در طول روز یک اقدام برای جلوگیری از افت قند خون است. با این حال، این رویکرد به عنوان یک استراتژی بلند مدت توصیه نمی‌شود. با پزشک خود همکاری کنید تا علت کمبود قند خون را شناسایی و درمان کند.

Reference

www.mayoclinic.org

www.healthline.com

www.msdmanuals.com

www.mayoclinic.org

این بیماری یک وضعیت سلامتی جدی است که در آن سطح قند خون بالاتر از حد طبیعی است، اما هنوز به اندازه کافی بالا نیست که به عنوان دیابت نوع 2 تشخیص داده شود. بر اساس نتایج بزرگترین مطالعه ملی شیوع دیابت و پیش دیابت و عوامل خطر آن، ۲۵ درصد بزرگسالان ایرانی در مرحله پیش دیابت و ۱۵ درصد مبتلا به دیابت هستند.  

جالب است بدانید بیش از 80 درصد از افراد مبتلا به پیش دیابت نمی دانند که به آن مبتلا هستند. این بیماری شما را در معرض افزایش خطر ابتلا به دیابت نوع 2، بیماری قلبی و سکته قرار می دهد.

چه چیزی باعث پیش دیابت می شود؟

انسولین هورمونی است که توسط لوزالمعده شما ساخته می‌شود و مانند کلیدی عمل می‌کند تا قند خون را برای استفاده به عنوان انرژی وارد سلول‌ها کند. اگر پیش دیابت دارید، سلول های بدن شما به طور معمول به انسولین پاسخ نمی دهند. پانکراس شما انسولین بیشتری تولید می کند تا سلول ها را وادار به واکنش کند. در نهایت لوزالمعده شما نمی تواند خود را حفظ کند، و قند خون شما افزایش می یابد و زمینه را برای پیش دیابت و دیابت نوع 2 فراهم می کند.

علائم و نشانه ها…

شما می توانید سال ها مبتلا باشید اما علائم واضحی نداشته باشید، بنابراین اغلب تا زمانی که مشکلات جدی سلامتی مانند دیابت نوع 2 ظاهر نشود، تشخیص داده نمی شود.

یکی از نشانه های احتمالی این بیماری تیره شدن پوست در قسمت های خاصی از بدن است. نواحی آسیب دیده می تواند شامل گردن، زیر بغل و کشاله ران باشد. علائم و نشانه های کلاسیک که نشان می دهد شما از پیش دیابت به دیابت نوع 2 رفته اید عبارتند از:

• افزایش تشنگی
• تکرر ادرار
• افزایش گرسنگی
• خستگی
• تاری دید
• بی حسی یا گزگز در پاها یا دست ها
• عفونت های مکرر
• زخم هایی که دیر التیام می یابند
• کاهش وزن ناخواسته

علل پیش دیابت چیست؟

علت دقیق این بیماری ناشناخته است. اما به نظر می رسد سابقه خانوادگی و ژنتیک نقش مهمی را ایفا می کنند. آنچه واضح است این است که افراد مبتلا، دیگر قند (گلوکز) را به درستی پردازش نمی کنند.

بیشتر گلوکز در بدن شما از غذایی که می خورید به دست می آید. وقتی غذا هضم می شود، قند وارد جریان خون شما می شود. انسولین اجازه می دهد تا قند وارد سلول های شما شود  و میزان قند خون را کاهش می دهد.

انسولین توسط غده ای که در پشت معده قرار دارد به نام پانکراس تولید می شود. پانکراس شما هنگام غذا خوردن انسولین را به خون شما می فرستد. هنگامی که سطح قند خون شما شروع به کاهش می کند، لوزالمعده ترشح انسولین در خون را کند می کند.

هنگامی که شما مبتلا هستید، این روند به خوبی کار نمی کند. در نتیجه، به جای سوخت رسانی به سلول های شما، قند در جریان خون انباشته می شود. این  موارد می تواند اتفاق بیفتد زیرا:

• پانکراس شما ممکن است انسولین کافی تولید نکند.
• سلول‌های شما در برابر انسولین مقاوم می‌شوند و اجازه نمی‌دهند مقدار زیادی قند مصرف شود.

عوامل خطر

همان عواملی که احتمال ابتلا به دیابت نوع 2 را افزایش می دهد، خطر ابتلا به پیش دیابت را نیز افزایش می دهد. این عوامل عبارتند از:

وزن:

اضافه وزن یک عامل خطر اولیه برای این بیماری است. هرچه بافت چربی بیشتری داشته باشید  به خصوص در داخل و بین ماهیچه و پوست اطراف شکم  سلول های شما در برابر انسولین مقاوم تر می شوند.

دور کمر:

اندازه بزرگ کمر می تواند نشان دهنده مقاومت به انسولین باشد. خطر مقاومت به انسولین برای مردان با دور کمر بزرگتر از 101 سانتی متر  و برای زنان با کمر بزرگتر از 88 سانتی متر افزایش می یابد.

رژیم غذایی:

خوردن گوشت قرمز و گوشت های فرآوری شده و نوشیدنی های شیرین شده با شکر با افزایش خطر ابتلا به این بیماری مرتبط است.

عدم تحرک:

هرچه تحرک کمتری داشته باشید، خطر ابتلا در شما بیشتر است.

سن:

گرچه دیابت می تواند در هر سنی ایجاد شود، خطر ابتلا به پیش دیابت بعد از 35 سالگی افزایش می یابد.

سابقه خانوادگی:

 اگر والدین یا خواهر و برادری مبتلا به دیابت نوع 2 داشته باشید، خطر ابتلا به پیش دیابت در شما افزایش می یابد.

دیابت بارداری:

اگر در دوران بارداری به دیابت مبتلا بودید (دیابت بارداری)، و همچنین به دنیا آوردن توزادی با بیش از 4 کیلوگرم باعث می شود شما و فرزندتان در معرض خطر بیشتری برای ابتلا به پیش دیابت باشید.

سندرم تخمدان پلی کیستیک:

 زنان مبتلا به این عارضه رایج که با دوره های قاعدگی نامنظم، رشد موهای زائد و چاقی مشخص می شود ، بیشتر در معرض خطر پیش دیابت هستند.

خواب:

 افراد مبتلا به آپنه انسدادی خواب،  وضعیتی که خواب را به طور مکرر مختل می کند ، در معرض خطر افزایش مقاومت به انسولین هستند. افرادی که اضافه وزن دارند یا چاق هستند، بیشتر در معرض خطر ابتلا به آپنه انسدادی خواب هستند.

مصرف سیگار:

سیگار کشیدن ممکن است مقاومت به انسولین را افزایش دهد و خطر ابتلا به دیابت نوع 2 را در افراد مبتلا به پیش دیابت افزایش دهد. سیگار کشیدن همچنین خطر ابتلا به عوارض دیابت را افزایش می دهد.

سایر شرایط مرتبط با افزایش خطر ابتلا به این بیماری عبارتند از:

• فشار خون بالا
• سطوح پایین کلسترول لیپوپروتئین با چگالی بالا (HDL)، (کلسترول خوب)
• سطوح بالای تری گلیسیرید ، ( نوعی چربی در خون شما)

احتمال خطر سندرم متابولیک:

هنگامی که شرایط خاصی با چاقی رخ می دهد، که با مقاومت به انسولین همراه است و می تواند خطر ابتلا به دیابت و بیماری قلبی و سکته را افزایش دهد. ترکیبی از سه یا چند مورد از این شرایط اغلب سندرم متابولیک نامیده می شود:

• فشار خون بالا
• سطوح پایین HDL
• تری گلیسیرید بالا
• سطح قند خون بالا
• سایز دور کمر بزرگ

یکی از علائم سندرم متابولیک افزایش سطح قند (گلوکز) در خون است. این مورد همچنین می تواند نشانه ای از پیش دیابت باشد. احتمال ابتلا به بیماری قلبی و سکته افزایش می یابد. اما می توانید با ایجاد برخی تغییرات اساسی در شیوه زندگی به کنترل و احتمالاً معکوس کردن روند بیماری کمک کنید.

از کجا بفهمیم پیش دیابت داریم؟

این بیماری با آزمایش خون تشخیص داده می‌شود؛ آزمایش لازم است تکرار شود تا تشخیص قطعی شود. دستگاه‌های تست قند خون خانگی( گلوکومتر) برای تشخیص نهایی کاربردی ندارند.

پزشک برای تشخیص ممکن است هر یک از آزمایشات زیر ر ا درخواست کند:

هموگلبین A1C:

آزمایش هموگلبین ای وان سی یا به اختصار A1C میانگینی از قند خون 2 تا 3 ماه اخیر را می‌دهد؛ این آزمایش نیازی به ناشتایی ندارد و در هر زمانی قابل انجام است.

درصورتی که عدد A1C بین 5.7 تا 6.4 باشد، گویای پیش دیابت است. هرچه میزان A1C بالاتر باشد، احتمال ابتلای شما به دیابت نوع 2 بیشتر است.

FBS یا قند خون ناشتا:

برای انجام این آزمایش لازم است حداقل 8 ساعت ناشتا باشید. درصورتی که عدد FBS بین 100 تا 125 باشد، علامتی از پیش دیابت یا پره دیابت است.

تست تحمل گلوکز خوراکی یا OGTT:

در این آزمایش پزشک دوبار قند خون شما را اندازه گیری می‌کند؛ یک بار در بدو مراجعه و سپس دو ساعت بعد، پس از مصرف یک نوشیدنی شیرین، درصورتی که سطح قند خون بین 140 تا 199 باشد، شما مبتلا به پیش دیابت هستید.

تشخیص و درمان:

تشخیص زودهنگام را می توان از طریق آزمایش نسبتاً ارزان گلوکز خون انجام داد.درمان،شامل رژیم غذایی و فعالیت بدنی همراه با کاهش گلوکز خون و سطوح دیگر عوامل خطر شناخته شده ای است که به رگ های خونی آسیب می رساند. قطع مصرف دخانیات نیز برای جلوگیری از عوارض مهم است.مداخلاتی که هم صرفه جویی در هزینه و هم در کشورهای با درآمد کم و متوسط ​​امکان پذیر است عبارتند از:

کنترل قند خون،افراد مبتلا به دیابت نوع ۱ به انسولین نیاز دارند، افراد مبتلا به دیابت نوع ۲ می توانند با داروهای خوراکی درمان شوند، اما ممکن است به انسولین نیز نیاز داشته باشند.

گلوکوبر300 و کاهش قند و چربی

گلوکوبر دارویی گیاهی است که برای درمان سندروم متابولیک و از عصاره گیاه زرشک تولید شده است  که به کاهش قندخون و هایپرلیپدمی در افراد پیش دیابتی نیز اثر گذار می باشد .اگر به دنبال یک داروی سندروم متابولیک گیاهی هستید ، کپسول گلوکوبر می تواند بهترین انتخاب برای شما باشد .

عوارض

این بیماری با آسیب طولانی مدت از جمله به قلب، رگ های خونی و کلیه ها مرتبط است، حتی اگر به دیابت نوع 2 پیشرفت نکرده باشید. همچنین با حملات قلبی ناشناخته (خاموش) مرتبط است.که می تواند به دیابت نوع 2 تبدیل شود که می تواند منجر به موارد زیر شود:

• فشار خون بالا
• کلسترول بالا
• بیماری قلبی
• سکته
• بیماری کلیوی
• آسیب عصبی
• بیماری کبد چرب
• آسیب چشم، از جمله از دست دادن بینایی
• قطع عضو

چطور از ابتلا جلوگیری کنیم ؟

انتخاب سبک زندگی سالم می تواند به شما کمک کند ازاین بیماری و پیشرفت آن به دیابت نوع 2 جلوگیری کنید ، حتی اگر دیابت در خانواده شما وجود داشته باشد.

موارد زیر به شما کمک میکند که از این بیماری جلوگیری کنید.

• خوردن غذاهای سالم
• فعال شدن
• از دست دادن وزن اضافی
• کنترل فشار خون و کلسترول
• سیگار نکشیدن

با ایجاد تغییرات در سبک زندگی قابل درمان است. علاوه بر پیروی از یک رژیم غذایی سالم و جامع، انجام فعالیت بدنی منظم و مصرف داروهای تجویز شده توسط پزشک می تواند به جلوگیری از پیشرفت آن کمک کند.

Reference

https://www.mayoclinic.org

https://www.cdc.gov

https://www.urmc.rochester.edu

https://www.healthline.com

این مقاله به بررسی اثرات بربرین بر سطح قند خون و چگونگی کمک به مدیریت دیابت می پردازد.

افزایش سطح قند خون ، شرایطی مانند دیابت و پیش دیابت را به دلیل کاهش تولید انسولین یا کاهش حساسیت به انسولین مشخص می کند. اگر چه طبیعی است که سطح قند خون شما در طول روز در نوسان باشد، سطوح بالای قند خون طولانی مدت می تواند باعث مشکلات سلامتی مختلف از جمله آسیب اندام شود.

تعداد قابل توجهی از تحقیقات حیوانی نشان می دهد که بربرین ممکن است به کاهش سطح قند خون از طریق مسیرهای مختلف، از جمله موارد زیر کمک کند.

• افزایش حساسیت به انسولین
• ترویج تولید انسولین
• تنظیم متابولیسم
• افزایش گلیکولیز یا تجزیه گلوکز
• کاهش تولید گلوکز در کبد
• افزایش تولید اکسید نیتریک (NO) که به گشاد شدن شریان ها کمک می کند
• کاهش جذب کربوهیدرات از روده

چندین مطالعه در میان افراد مبتلا به دیابت نوع 2 نشان داده است که مصرف روزانه 600 تا 2700 میلی گرم بربرین ممکن است سطح قند خون ناشتا و طولانی مدت را به ترتیب تا 20 درصد و 12 درصد کاهش دهد، به ویژه زمانی که در کنار داروهای قند خون مصرف شود.

به طور مشابه، مروری بر 14 مطالعه نشان داد که بربرین سطح قند خون را کاهش می دهد و به نظر می رسد به اندازه داروهای رایج قند خون، از جمله متفورمین (گلوکوفاژ)، روزیگلیتازون (آواندیا)، و گلیپیزید (گلوکترول) موثر باشد.

بنابراین، به نظر می رسد بربرین یک درمان امیدوارکننده برای کاهش قند خون باشد. این ممکن است به ویژه برای کسانی که نمی توانند داروهای دیابت را به دلیل بیماری های کبدی، کلیوی یا قلبی مصرف کنند، ارزشمند باشد.

در حال حاضر هیچ دوز مشخصی برای مکمل های بربرین وجود ندارد.

با این حال، بیشتر مطالعات 1000-1500 میلی گرم در روز تجویز کرده اند.

نیمه عمر بربرین چندین ساعت است، بنابراین در سیستم شما برای مدت طولانی دوام نمی آورد. اکثر مکمل های آن حاوی 500 میلی گرم در هر کپسول هستند و برچسب مکمل ها اغلب مصرف بربرین را 3 بار در روز قبل از غذا توصیه می کنند.

این معادل مصرف روزانه 1500 میلی گرم است.

بربرین به صورت پودر یا کپسول موجود است و می توانید آن را از فروشگاه های بهداشتی و آنلاین خریداری کنید.

با این حال، همیشه باید قبل از افزودن بربرین به برنامه روزانه خود با ارائه دهنده مراقبت های بهداشتی خود کار کنید.

به طور کلی، به نظر می رسد بربرین ایمن و قابل تحمل است.

در برخی شرایط، ممکن است عوارض جانبی گوارشی، مانند اسهال، یبوست، نفخ و درد معده ایجاد کند

اگر دارویی مصرف می کنید، به دلیل خطر تداخل، مهم است که قبل از مصرف بربرین با پزشک خود صحبت کنید.

به ویژه، بربرین ممکن است با داروهایی که قند خون را کاهش می دهند، خطر هیپوگلیسمی یا سطوح پایین قند خون را افزایش می دهد، تداخل داشته باشد. همچنین ممکن است با داروهایی که توسط کبد پردازش می شوند تداخل داشته باشد.

خط پایین

بربرین یک مکمل گیاهی است که عموماً ایمن است و توسط افراد مبتلا به دیابت نوع 2 به خوبی قابل تحمل است.

تحقیقات نشان می دهد که این دارو دارای اثرات قوی کاهش دهنده قند خون است و ممکن است به اندازه داروهای مختلف دیابت نوع 2 معمولی مانند متفورمین (گلوکوفاژ)، روزیگلیتازون (آواندیا) و گلیپیزید (گلوکترول) موثر باشد.

اگر در حال حاضر دارویی مصرف می کنید، به دلیل خطر تداخلات و سطوح پایین قند خون، مهم است که قبل از مصرف با پزشک یا ارائه دهنده مراقبت های بهداشتی خود صحبت کنید.

• بیشتر بخوانید:
• 11 قانون برای صبحانه دیابتی

منبع : https://www.healthline.com/nutrition/barbary-fig

مدت زمان مطالعه : 5 دقیقه

زندگی با دیابت می تواند خطر عوارض مختلف، از جمله بیماری کبد چرب غیر الکلی (NAFLD) را افزایش دهد. در این شرایط، چربی اضافی در کبد جمع می شود. حدود 24٪ از افراد در ایالات متحده به NAFLD مبتلا هستند. اما برای بزرگسالانی که با چاقی و دیابت نوع 2 زندگی می کنند، تخمین ها بیش از 70٪ است. این مقاله  ارتباط بین بیماری کبد چرب و دیابت را بررسی می کند، اینکه آیا یک بیماری بر دیگری تأثیر می گذارد و چگونه می توان آنها را به طور موثر مدیریت کرد.

ما را در اینستاگرام دنبال کنید !

بیماری کبد چرب چیست؟

NAFLD گاهی اوقات بیماری کبد چرب غیر الکلی یا استئاتوز کبدی نامیده می شود. این به عنوان تجمع چربی اضافی در کبد تعریف می شود. همانطور که از نام آن پیداست، مصرف زیاد الکل باعث ایجاد این نوع بیماری کبدی نمی شود. طبق گفته مؤسسه ملی دیابت و بیماری های گوارشی و کلیوی، تا دو سوم افراد مبتلا به دیابت نوع 2 دارای NAFLD هستند. با توجه به افزایش دیابت نوع 1 در سطح ملی، انتظار می‌رود میزان NAFLD نیز افزایش یابد. عواملی که باعث خطر NAFLD می شود شامل موارد زیر است :

• چاقی
• فشار خون بالا

فشار خون مزمن در افراد مبتلا به دیابت شایع تر است ، برخی از افرادی که NAFLD دارند ممکن است به استئاتوهپاتیت غیر الکلی (NASH) مبتلا شوند. این مورد یک شکل تهاجمی از NAFLD است که با التهاب و همچنین تجمع چربی در کبد مشخص می شود. NASH ممکن است به اسکار و آسیب کبدی (سیروز) و نارسایی کبدی تبدیل شود که می تواند تهدید کننده زندگی باشد.

کبد که در سمت راست بالای شکم قرار دارد، بزرگترین اندام داخلی بدن انسان است. وظایف اصلی کبد حذف سموم و پردازش مواد مغذی غذایی است. خون از دستگاه گوارش قبل از سفر به هر جای دیگر بدن از طریق کبد فیلتر می شود.بیماری کبد چرب باعث  تجمع چربی اضافی در سلول های کبدی است که از هر 10 نفر یک نفر را مبتلا می کند. طبیعی است که کبد حاوی مقداری چربی باشد، اما اگر چربی بیش از 10 درصد وزن کبد را تشکیل دهد، کبد چرب دارید و ممکن است عوارض جدی تری نیز داشته باشید.

کبد چرب  NAFLD ممکن است هیچ آسیبی ایجاد نکند، اما گاهی اوقات چربی اضافی منجر به التهاب کبد می شود. این بیماری که استئاتوهپاتیت نام دارد باعث آسیب کبدی می شود. گاهی اوقات، التهاب کبد چرب با سوء مصرف الکل مرتبط است. این به عنوان استئاتوهپاتیت الکلی شناخته می شود. در غیر این صورت، این بیماری استئاتوهپاتیت غیر الکلی یا NASH نامیده می شود. یک کبد ملتهب ممکن است به مرور زمان دچار زخم و سفت شود. این وضعیت که سیروز نامیده می شود، جدی است و اغلب منجر به نارسایی کبد می شود.

علل کبد چرب در افراد دیابتی چیست؟

علت اصلی NAFLD کبد چرب در افراد مبتلا به دیابت اضافه وزن یا چاقی است. کاهش وزن یکی از راه‌های کاهش پیشرفت یا معکوس کردن NAFLD است.

مطالعات نشان می دهد که از دست دادن تنها 7 تا 10 درصد وزن بدن بهترین راه برای دستیابی به کاهش وزن پایدار است. شما می توانید این کار را از طریق ورزش منظم انجام دهید.

مصرف بالای فروکتوز نیز با ایجاد NAFLD کبد چرب مرتبط است. محدود کردن یا پرهیز از غذاها و نوشیدنی‌های با قند بالا، مانند غذاهای فرآوری شده و نوشابه‌های گازدار نیز می‌تواند در پیشگیری یا کند کردن پیشرفت NAFLD مفید باشد.

NAFLD همچنین در افراد مبتلا به فشار خون و کلسترول بالا شایع است.

چگونه تشخیص دهیم که به بیماری کبد چرب مبتلا هستیم؟

اغلب، NAFLD تا زمانی که به مراحل پیشرفته (سیروز یا نارسایی کبد) نرسد، هیچ علامتی ندارد. علائم بیماری کبدی پیشرفته عبارتند از:

• حالت تهوع
• کاهش وزن
• از دست دادن اشتها
• زرد شدن پوست و سفیدی چشم (یرقان)
• شکم و پاهای متورم
• سردرگمی ذهنی
• خستگی مفرط
• ضعف عضلانی

اگر هر یک از این علائم را تجربه می کنید و عوامل خطر NAFLD را دارید، برای آزمایش بیشتر به پزشک خود مراجعه کنید. عوامل خطر برای NAFLD کبد چرب عبارتند از :

• فشار خون بالا
• کلسترول بالا
• اضافه وزن یا چاقی
• دیابت نوع 2

کبد چرب چه تاثیری بر قند خون دارد؟

ابتلا به NAFLD ممکن است در ابتدا تأثیری بر روز به روز شما نداشته باشد، اما می تواند به مرور زمان بدتر شود. یکی از عوامل موثر، بالا بودن سطح گلوکز خون است.

یک مطالعه در سال 2021 نشان داد که میانگین سطح گلوکز خون 3 ماهه افراد مبتلا به NAFLD احتمال ابتلا به سیروزکبدی را افزایش می دهد که می تواند منجر به نارسایی کبد شود.

یک مطالعه در سال 2019 نشان داد که NAFLD می تواند منجر به تولید بیش از حد گلوکز شود که منجر به مقاومت به انسولین و سطوح غیر طبیعی قند خون شود. با گذشت زمان، این موضوع می تواند به پیش دیابت و دیابت نوع 2 تبدیل شود.

به طور خلاصه، در حالی که NAFLD و دیابت باعث یکدیگر نمی شوند، می توانند یکدیگر را تشدید کنند و مدیریت هر، دو شرایط را سخت تر می کند.

آیا رژیم غذایی خاصی برای دیابت و بیماری کبد چرب وجود دارد؟

یکی از راه هایی که می توانید وزن خود را کنترل کنید، خوردن یک رژیم غذایی متعادل و مغذی است. غذاهای کامل یکی از راه های انجام این کار است. اضافه کردن بیشتر این غذاها را به رژیم غذایی خود در نظر بگیرید.

• میوه ها و سبزیجات
• پروتئین های بدون چربی مانند مرغ، ماهی سفید و بوقلمون
• عدس و حبوبات
• غلات کامل
• چربی‌های سالم، مانند روغن زیتون، دانه‌ها و آجیل

اگر سیگار می‌کشید یا الکل می‌نوشید، مهم است که آن را ترک کنید. همچنین از مصرف غذاهای حاوی چربی اشباع شده و قند پرهیز کنید.

اگر دیابت نوع 2 داشته باشیم می توان بیماری کبد چرب را معکوس کرد؟

می‌توانید با استراتژی‌های خاص سبک زندگی، پیشرفت آن را کاهش دهید و در برخی موارد آسیب‌های آن را معکوس کنید. این شامل:

• مدیریت وزن خود
• خوردن یک رژیم غذایی متعادل و مغذی
• فعالیت بدنی خود را افزایش دهید
• سطح قند خون، فشار خون و کلسترول خود را مدیریت کنید

اکثر متخصصان مراقبت های بهداشتی توصیه می کنند 3٪ تا 5٪ وزن بدن خود را کاهش دهید تا نتایج را در کبد مشاهده کنید. با این حال، کاهش وزن پایدار مهم است. کاهش وزن سریع ممکن است در واقع باعث بدتر شدن NAFLD شود.

در نتیجه :

• افراد مبتلا به دیابت نوع  2 NAFLD – اغلب در مراحل اولیه خود هیچ علامتی ندارد اما در صورت عدم درمان می تواند منجر به نارسایی کبد شود.
• قند خون بالاتر همچنین می تواند درمان NAFLD را دشوارتر کند و داشتن NAFLD می تواند قند خون را افزایش دهد.
• بهترین درمان برای NAFLD کاهش وزن است. داشتن یک رژیم غذایی متعادل و قرار دادن ورزش بیشتر در برنامه روزانه می تواند به شما در مدیریت وزن کمک کند.

• هنگامی که NAFLD درمان نمی شود، می تواند منجر به استئاتوهپاتیت غیر الکلی (NASH)، شکل تهاجمی NAFLD شود. همچنین ممکن است به سیروز و نارسایی کبدی تبدیل شود که می تواند زندگی را تهدید کند.

چطور از بیماری کبد چرب جلوگیری کنیم؟

برای پیشگیری از بیماری کبد چرب و عوارض احتمالی آن، پیروی از یک سبک زندگی سالم مهم است. برخی از نکات پیشگیری عمومی عبارتند از:

• محدود کردن یا اجتناب از الکل
• مدیریت وزن خود
• خوردن یک رژیم غذایی غنی از مواد مغذی که دارای چربی اشباع شده، چربی ترانس و کربوهیدرات های تصفیه شده است.
• اقدامات لازم را برای مدیریت قند خون، سطح تری گلیسیرید و سطح کلسترول انجام دهید.
• اگر این بیماری را دارید، از برنامه درمانی توصیه شده خود برای دیابت پیروی کنید.
• با هدف حداقل 30 دقیقه ورزش بیشتر روزهای هفته

انجام این مراحل علاوه بر جلوگیری از کبد چرب می تواند به بهبود سلامت کلی شما کمک کند.

چطور از دیابت جلوگیری کنیم ؟

دیابت نوع 1 قابل پیشگیری نیست، زیرا به دلیل مشکل در سیستم ایمنی ایجاد می شوند. برخی از علل دیابت نوع 2، مانند ژن ها یا سن شما نیز تحت کنترل شما نیستند.

با این حال بسیاری دیگر از عوامل خطر دیابت، قابل کنترل هستند. بیشتر راهبردهای پیشگیری از دیابت شامل انجام تنظیمات ساده در رژیم غذایی و تناسب اندام است.

اگر تشخیص پیش دیابت را دریافت کرده اید، در اینجا چند مورد وجود دارد که می توانید برای به تاخیر انداختن یا پیشگیری از دیابت نوع 2 انجام دهید:

• حداقل 150 دقیقه در هفته ورزش های هوازی مانند پیاده روی یا دوچرخه سواری داشته باشید.
• چربی های اشباع شده و ترانس را به همراه کربوهیدرات های تصفیه شده از رژیم غذایی خود حذف کنید.
• میوه ها، سبزیجات و غلات کامل را بیشتر مصرف کنید.
• وعده های غذایی کمتر بخورید.
• اگر اضافه وزن یا چاقی دارید، سعی کنید 5 تا 7 درصد از وزن بدن خود را کاهش دهید.

دقت داشته باشید که ، مواردی که بیان شد تنها راه های پیشگیری از دیابت نیستند.

منبع

https://www.healthline.com/

مدت زمان مطالعه : حدود 8 دقیقه

مقاومت به انسولین (Insulin Resistance) یک وضعیت فیزیولوژیک پیچیده و به شدت شایع است که در آن، سلول‌های بدن به درستی به هورمون انسولین پاسخ نمی‌دهند و در نتیجه، برای جذب گلوکز (قند) از جریان خون دچار مشکل می‌شوند. این اختلال متابولیک، که به عنوان یک عامل خطر اصلی برای ابتلا به پیش‌دیابت و در نهایت دیابت نوع ۲ شناخته می‌شود، در دهه‌های اخیر به یک بحران بهداشت عمومی در سراسر جهان، به‌ویژه در جوامع با سبک زندگی غربی، تبدیل شده است. با افزایش همه‌گیری چاقی و دیابت، درک عمیق نقش محوری مقاومت به انسولین و پیامدهای گسترده آن بر سلامت انسان بیش از هر زمان دیگری اهمیت یافته است. این وضعیت نه تنها متابولیسم گلوکز را تحت تأثیر قرار می‌دهد، بلکه با مجموعه‌ای از اختلالات دیگر از جمله فشار خون بالا، چربی خون غیرطبیعی و التهاب مزمن نیز مرتبط است که همگی در کنار هم، زمینه را برای بروز بیماری‌های قلبی-عروقی و سندرم متابولیک فراهم می‌کنند. این مقاله به صورت جامع به بررسی ماهیت هورمون انسولین، مکانیسم ایجاد مقاومت به انسولین، علائم خاموش و آشکار آن، و راهکارهای مدیریتی برای مقابله با این قاتل خاموش متابولیک می‌پردازد.

انسولین چیست و چه نقشی در بدن ایفا می‌کند؟

برای درک کامل مقاومت به انسولین، ابتدا باید عملکرد طبیعی هورمون انسولین را بشناسیم. انسولین یک پیام‌رسان شیمیایی (هورمون) حیاتی است که توسط سلول‌های بتا در خوشه‌هایی به نام جزایر لانگرهانس در غده پانکراس (لوزالمعده) تولید می‌شود. وظیفه اصلی انسولین، تنظیم سطح گلوکز خون است. پس از مصرف مواد غذایی، کربوهیدرات‌ها به گلوکز تجزیه شده و وارد جریان خون می‌شوند. این افزایش سطح قند خون به پانکراس سیگنال می‌دهد تا انسولین را در خون آزاد کند. انسولین مانند یک کلید عمل می‌کند که به قفل‌های موجود بر روی سطح سلول‌های بدن (به‌ویژه سلول‌های عضلانی، چربی و کبد) متصل شده و به آن‌ها اجازه می‌دهد تا گلوکز را از خون جذب کرده و برای تولید انرژی فوری مصرف کنند یا آن را به صورت گلیکوژن (در کبد و عضلات) یا چربی (در بافت چربی) برای استفاده‌های بعدی ذخیره نمایند. علاوه بر این، هورمون انسولین در متابولیسم چربی‌ها و پروتئین‌ها نیز نقش دارد و به تجزیه آن‌ها برای تولید انرژی کمک می‌کند. این سیستم بازخورد دقیق تضمین می‌کند که سطح قند خون در محدوده طبیعی باقی بماند. هرگونه اختلال در تولید یا عملکرد انسولین، مانند شرایطی که در آن سطح این هورمون بسیار کم یا زیاد باشد، منجر به عدم تعادل خطرناک قند خون شده و در صورت تداوم، مشکلات جدی برای سلامتی ایجاد می‌کند.

مقاومت به انسولین چیست و چگونه ایجاد می‌شود؟

اصطلاح «مقاومت به انسولین» به وضعیتی اطلاق می‌شود که در آن سلول‌های هدف در عضلات، چربی و کبد، پاسخ‌دهی خود را به سیگنال‌های هورمون انسولین از دست می‌دهند. به عبارت دیگر، با وجود اینکه سطح انسولین در خون طبیعی یا حتی بالاتر از حد طبیعی است، این سلول‌ها قادر به جذب و استفاده موثر از گلوکز نیستند. این پاسخ بیولوژیکی ضعیف، یک چرخه معیوب را آغاز می‌کند: از آنجایی که گلوکز نمی‌تواند به راحتی وارد سلول‌ها شود، سطح آن در جریان خون بالا باقی می‌ماند. این قند خون بالا به پانکراس سیگنال می‌دهد که انسولین بیشتری تولید و ترشح کند تا بر این مقاومت غلبه نماید. این وضعیت که در آن سطح انسولین خون به طور مزمن بالا می‌رود، هیپرانسولینمی (Hyperinsulinemia) نامیده می‌شود. در مراحل اولیه، تا زمانی که پانکراس قادر به تولید انسولین کافی برای جبران این مقاومت باشد، سطح قند خون ممکن است در محدوده سالم یا نزدیک به آن باقی بماند و فرد هیچ علامتی نداشته باشد. اما این یک وضعیت پایدار نیست. با گذشت زمان، فشار مداوم بر سلول‌های بتای پانکراس می‌تواند منجر به فرسودگی و کاهش توانایی آن‌ها در تولید انسولین شود. در این نقطه، سطح قند خون شروع به افزایش می‌کند و فرد وارد مرحله پیش‌دیابت و در نهایت دیابت نوع ۲ می‌شود. آمارهای تکان‌دهنده نشان می‌دهد که درصد قابل توجهی از جمعیت، به ویژه افراد دارای اضافه وزن و چاقی، با درجات مختلفی از مقاومت به انسولین دست و پنجه نرم می‌کنند، که این موضوع آن را به یک چالش بزرگ برای سلامت عمومی بدل کرده است.

چه عواملی باعث مقاومت به انسولین می‌شوند؟

اگرچه مکانیسم دقیق ایجاد مقاومت به انسولین هنوز به طور کامل شناخته نشده است، اما دانشمندان مجموعه‌ای از عوامل اصلی را شناسایی کرده‌اند که نقش کلیدی در توسعه آن دارند. چربی اضافی بدن، به ویژه چربی احشایی که در اطراف اندام‌های داخلی شکم تجمع می‌یابد، به عنوان مهم‌ترین عامل خطر شناخته می‌شود. بافت چربی، به‌خصوص در حالت اضافه وزن و چاقی، یک بافت فعال متابولیکی است که مجموعه‌ای از مواد شیمیایی به نام آدیپوکین‌ها و سیتوکین‌های التهابی را آزاد می‌کند. این مواد می‌توانند در سیگنال‌دهی انسولین اختلال ایجاد کرده و باعث التهاب مزمن درجه پایین در سراسر بدن شوند که خود به مقاومت به انسولین دامن می‌زند. کمبود فعالیت بدنی عامل مهم دیگری است. ورزش منظم حساسیت سلول‌ها را به انسولین افزایش می‌دهد و به عضلات کمک می‌کند تا گلوکز را به طور موثرتری از خون جذب کنند. بنابراین، سبک زندگی بی‌تحرک این مزیت را از بین برده و خطر را افزایش می‌دهد. علاوه بر این، عوامل ژنتیکی و سابقه خانوادگی نیز نقش دارند و برخی افراد استعداد بیشتری برای ابتلا به این وضعیت دارند. افزایش سن نیز به طور طبیعی با کاهش حساسیت به انسولین همراه است. همچنین، شرایط هورمونی خاص مانند سندروم تخمدان پلی‌کیستیک (PCOS) و استفاده از برخی داروها مانند استروئیدها نیز می‌توانند باعث ایجاد یا تشدید مقاومت به انسولین شوند.

علائم و نشانه‌های مقاومت به انسولین: از خاموشی تا آشکاری

یکی از موذیانه‌ترین جنبه‌های مقاومت به انسولین این است که در مراحل اولیه، اغلب هیچ علامت مشخصی ندارد. تا زمانی که پانکراس با تولید بیش از حد انسولین موفق به کنترل قند خون می‌شود، فرد ممکن است کاملاً از وضعیت خود بی‌خبر باشد. با این حال، با پیشرفت وضعیت و شروع افزایش سطح قند خون، علائم ممکن است به تدریج ظاهر شوند. این علائم اولیه اغلب غیراختصاصی هستند و به راحتی نادیده گرفته می‌شوند، مانند بی‌حالی و خستگی مداوم (به دلیل عدم دریافت انرژی کافی توسط سلول‌ها)، احساس گرسنگی شدید حتی پس از خوردن غذا (که ناشی از سیگنال‌های مغزی برای دریافت انرژی بیشتر است)، و مشکل در تمرکز یا مه مغزی (Brain Fog). یکی از نشانه‌های پوستی مشخص که می‌تواند سرنخی برای مقاومت به انسولین و هیپرانسولینمی باشد، آکانتوز نیگریکانس (Acanthosis nigricans) است؛ این وضعیت به صورت لکه‌های تیره، ضخیم و مخملی بر روی پوست، به‌ویژه در نواحی چین‌دار بدن مانند گردن، زیر بغل، کشاله ران، آرنج و زانو ظاهر می‌شود. علاوه بر این، علائم دیگری که اغلب با این وضعیت همراه هستند شامل افزایش وزن تدریجی، به‌ویژه تجمع چربی در ناحیه شکم، فشار خون بالا، و سطوح غیرطبیعی کلسترول و تری‌گلیسیرید در خون می‌باشند. زمانی که مقاومت به انسولین به پیش‌دیابت یا دیابت نوع ۲ تبدیل شود، علائم کلاسیک دیابت مانند تشنگی شدید، تکرر ادرار، و تاری دید نیز بروز خواهند کرد.

ارتباط مقاومت به انسولین با سندرم متابولیک چیست؟

مقاومت به انسولین به عنوان هسته اصلی و جزء لاینفک سندرم متابولیک در نظر گرفته می‌شود. سندرم متابولیک یک خوشه از عوامل خطر متابولیک است که وقتی با هم رخ می‌دهند، خطر ابتلا به بیماری‌های قلبی-عروقی، سکته مغزی و دیابت نوع ۲ را به شدت افزایش می‌دهند. بر اساس تعریف، فردی مبتلا به سندرم متابولیک است که حداقل سه مورد از پنج ویژگی زیر را داشته باشد: ۱. افزایش اندازه دور کمر یا چاقی شکمی (که خود یک عامل کلیدی برای مقاومت به انسولین است)، ۲. افزایش سطح تری‌گلیسیرید خون، ۳. کاهش سطح کلسترول خوب (HDL)، ۴. افزایش فشار خون، و ۵. افزایش قند خون ناشتا. همانطور که مشخص است، مقاومت به انسولین و هیپرانسولینمی همراه آن، به طور مستقیم یا غیرمستقیم در ایجاد یا تشدید تمام این عوامل نقش دارند. برای مثال، سطوح بالای انسولین می‌تواند باعث احتباس سدیم در کلیه‌ها و افزایش فشار خون شود و همچنین متابولیسم چربی‌ها را در کبد مختل کرده و منجر به افزایش تری‌گلیسیرید و کاهش HDL گردد. بنابراین، مدیریت مقاومت به انسولین نه تنها برای پیشگیری از دیابت، بلکه برای کنترل کامل سندرم متابولیک و کاهش ریسک عواقب قلبی-عروقی آن حیاتی است.

تشخیص و مدیریت مقاومت به انسولین

تشخیص مستقیم مقاومت به انسولین در محیط‌های بالینی معمولاً انجام نمی‌شود، زیرا روش‌های دقیق آن پیچیده و تهاجمی هستند و بیشتر در تحقیقات استفاده می‌شوند. در عمل، پزشکان با بررسی علائم، اندازه‌گیری‌های فیزیکی (مانند دور کمر و فشار خون) و انجام آزمایش‌های خون، وجود این وضعیت را استنباط می‌کنند. آزمایش‌های کلیدی شامل اندازه‌گیری قند خون ناشتا (FBS)، تست تحمل گلوکز خوراکی (OGTT)، و هموگلوبین A1c (HbA1c) است که میانگین قند خون را در سه ماه گذشته نشان می‌دهد. سطوح بالای انسولین ناشتا و نسبت تری‌گلیسیرید به HDL نیز می‌توانند شاخص‌های مفیدی باشند. خوشبختانه، مقاومت به انسولین در بسیاری از موارد قابل پیشگیری و حتی معکوس شدن است. کلید اصلی مدیریت، اصلاح سبک زندگی است. کاهش وزن، حتی به میزان متوسط (۵ تا ۷ درصد از وزن بدن)، می‌تواند حساسیت به انسولین را به طور چشمگیری بهبود بخشد. ورزش منظم، ترکیبی از فعالیت‌های هوازی (مانند پیاده‌روی سریع) و تمرینات مقاومتی (مانند وزنه‌برداری)، یکی از موثرترین راه‌ها برای افزایش جذب گلوکز توسط عضلات است. رژیم غذایی سالم با تمرکز بر مصرف کربوهیدرات‌های پیچیده و غنی از فیبر (غلات کامل، حبوبات، سبزیجات)، پروتئین‌های بدون چربی و چربی‌های سالم و محدود کردن شدید قندهای ساده و غذاهای فرآوری‌شده، نقش حیاتی در کنترل قند خون و بهبود حساسیت به انسولین دارد. در برخی موارد، ممکن است پزشک برای کمک به کنترل قند خون و بهبود حساسیت به انسولین، داروهایی مانند متفورمین را نیز تجویز کند.

Reference

صبحانه، وعده‌ای که اغلب به عنوان مهم‌ترین وعده غذایی روز شناخته می‌شود، برای افراد مبتلا به دیابت نقشی حیاتی و استراتژیک ایفا می‌کند. این وعده نه تنها سوخت لازم برای شروع فعالیت‌های روزانه را فراهم می‌کند، بلکه به عنوان اولین و کلیدی‌ترین گام در مدیریت سطح قند خون در طول روز عمل می‌کند. یک صبحانه دیابتی هوشمندانه و متعادل می‌تواند از نوسانات شدید گلوکز جلوگیری کرده، حساسیت به انسولین را بهبود بخشد و به کنترل وزن کمک کند. با این حال، انتخاب‌های نادرست در این وعده می‌تواند منجر به هایپرگلیسمی (افزایش قند خون) صبحگاهی شده و تنظیم قند خون را در بقیه روز با چالش‌های جدی مواجه سازد. بنابراین، دانستن اینکه چه بخوریم، چه زمانی بخوریم و چگونه ترکیبات غذایی را برای یک صبحانه دیابتی بهینه کنیم، یک مهارت ضروری برای هر فردی است که با دیابت زندگی می‌کند. این مقاله به تفصیل ۱۱ قانون اساسی و کاربردی را تشریح می‌کند که به شما کمک می‌کند تا صبحانه‌ای سالم، سرشار از فیبر، پروتئین و آنتی‌اکسیدان طراحی کرده و متابولیسم خود را در مسیر درست برای مدیریت موفق دیابت قرار دهید.

قانون اول: صبحانه را هرگز حذف نکنید و آن را اول وقت میل کنید

یکی از بزرگترین اشتباهاتی که یک فرد دیابتی می‌تواند مرتکب شود، حذف وعده صبحانه است، به خصوص اگر با قند خون ناشتای بالا از خواب بیدار شود. این تصور که نخوردن صبحانه به کاهش قند خون کمک می‌کند، نه تنها نادرست بلکه کاملاً معکوس عمل می‌کند. تحقیقات علمی متعدد نشان داده‌اند که حذف صبحانه به طور مستقیم با افزایش خطر چاقی، تشدید مقاومت به انسولین و کنترل ضعیف‌تر گلیسمی در طول روز مرتبط است. پدیده‌ای به نام “پدیده سحرگاه” (Dawn Phenomenon) که در آن کبد در ساعات اولیه صبح به طور طبیعی گلوکز آزاد می‌کند، می‌تواند قند خون ناشتا را بالا ببرد. خوردن یک صبحانه متعادل به بدن سیگنال می‌دهد که این روند ترشح گلوکز را متوقف کرده و به جای آن از انرژی حاصل از غذا استفاده کند. علاوه بر این، مطالعات تایید می‌کنند افرادی که به طور منظم صبحانه می‌خورند، در ادامه روز کنترل بهتری بر اشتهای خود دارند و کمتر به سمت مصرف غذاهای پرچرب، پرکالری و با کربوهیدرات بالا در وعده‌های ناهار و شام گرایش پیدا می‌کنند. برای بهینه‌سازی این اثر، سعی کنید صبحانه دیابتی خود را هر روز در یک زمان مشخص و ترجیحاً طی یک تا دو ساعت پس از بیدار شدن میل کنید. این نظم به تنظیم ساعت بیولوژیک بدن و بهبود پاسخ متابولیک به غذا کمک شایانی می‌کند.

قانون دوم: صبحانه خانگی، سنگ بنای کنترل شماست

در حالی که اجتناب کامل از غذا خوردن در رستوران‌ها و کافه‌ها غیرممکن و غیرضروری است، اما تبدیل کردن صبحانه به یک وعده غذایی کاملاً خانگی یک استراتژی قدرتمند برای مدیریت دیابت است. گزینه‌های صبحانه در بیرون از خانه، حتی آن‌هایی که ظاهری سالم دارند، اغلب مملو از کالری، کربوهیدرات‌های ساده، چربی‌های اشباع و سدیم پنهان هستند. شما هیچ کنترلی بر روی حجم порция، نوع روغن استفاده شده، میزان شکر اضافه شده و کیفیت مواد اولیه ندارید. برای مثال، یک شیرینی سبوس‌دار به ظاهر سالم از یک نان‌شیرینی‌فروشی، همراه با پنیر خامه‌ای (حتی نوع سبک)، می‌تواند به راحتی حاوی بیش از ۶۰ گرم کربوهیدرات، ۴۵۰ کالری و مقادیر قابل توجهی چربی باشد. یک ساندویچ سوسیس یا کلوچه صبحانه می‌تواند نزدیک به ۴۰۰ کالری و بیش از ۲۰ گرم چربی داشته باشد. این مقادیر را با یک کاسه بلغور جو دوسر خانگی (نصف فنجان خشک) تهیه شده با شیر کم‌چرب مقایسه کنید که تنها حدود ۱۲ تا ۱۵ گرم کربوهیدرات، کمتر از ۲۰۰ کالری و مقدار ناچیزی چربی دارد. با تهیه صبحانه در خانه، شما کنترل کامل بر تمام جنبه‌های آن دارید: می‌توانید از غلات کامل استفاده کنید، میزان شیرینی را با استفاده از میوه‌های طبیعی به جای شکر تنظیم کنید، از منابع پروتئین بدون چربی مانند تخم‌مرغ یا ماست یونانی بهره ببرید و چربی‌های سالم مانند آووکادو یا دانه‌ها را اضافه کنید. این کنترل دقیق، تفاوت بین یک شروع روز موفق و یک نبرد سخت با قند خون را رقم می‌زند.

قانون سوم: غلات کامل خود را همیشه با میوه همراه کنید

ترکیب غلات کامل و میوه، یک زوج قدرتمند برای یک صبحانه دیابتی متعادل و مغذی است. غلات کامل، مانند جو دوسر، کینوا یا نان سبوس‌دار، منبع عالی کربوهیدرات‌های پیچیده و فیبر هستند. فیبر موجود در این غلات، به خصوص فیبر محلول، سرعت هضم و جذب کربوهیدرات‌ها را کاهش می‌دهد و از افزایش ناگهانی و شدید قند خون جلوگیری می‌کند. با این حال، افزودن میوه به این ترکیب، فواید آن را دوچندان می‌کند. میوه‌ها نه تنها طعم و شیرینی طبیعی به صبحانه شما اضافه می‌کنند و نیاز به استفاده از شکر را از بین می‌برند، بلکه سرشار از ویتامین‌ها، مواد معدنی و آنتی‌اکسیدان‌های ضروری هستند. مطالعات متعدد نشان داده‌اند افرادی که به طور منظم در رژیم غذایی خود از ترکیب غلات و میوه استفاده می‌کنند، مدیریت وزن موفق‌تری دارند و شاخص توده بدنی (BMI) پایین‌تری را حفظ می‌کنند. برای یک صبحانه دیابتی ایده‌آل، به غلات صبحانه خود میوه‌هایی با شاخص گلیسمی پایین مانند انواع توت (توت فرنگی، بلوبری، تمشک) یا گیلاس اضافه کنید. این میوه‌ها سرشار از آنتی‌اکسیدان‌هایی به نام آنتوسیانین هستند که تحقیقات نشان داده می‌توانند به بهبود حساسیت به انسولین کمک کنند. این هم‌افزایی بین فیبر غلات و مواد مغذی میوه‌ها، یک صبحانه سیرکننده، خوشمزه و کاملاً مناسب برای کنترل قند خون ایجاد می‌کند.

قانون چهارم: با افزودن بذر کتان آسیاب شده، قدرت صبحانه را چند برابر کنید

افزودن یک یا دو قاشق غذاخوری بذر کتان تازه آسیاب شده به غلات صبحانه، ماست یا اسموتی، یک راهکار ساده و فوق‌العاده مؤثر برای ارتقاء ارزش غذایی صبحانه دیابتی شماست. این دانه‌های ریز و قهوه‌ای رنگ، یک نیروگاه تغذیه‌ای هستند. بذر کتان سرشار از سه ترکیب کلیدی است: فیبر، پروتئین و اسیدهای چرب امگا-۳. فیبر موجود در بذر کتان، که ترکیبی از فیبر محلول و نامحلول است، به کند شدن هضم، افزایش احساس سیری و تثبیت سطح قند خون کمک می‌کند. پروتئین آن نیز به حفظ توده عضلانی و افزایش سیری کمک می‌کند. اما مهم‌ترین ویژگی بذر کتان، محتوای بالای آلفا-لینولنیک اسید (ALA) آن است، یک اسید چرب امگا-۳ گیاهی. بدن قادر است بخشی از این ALA را به اسیدهای چرب امگا-۳ بلند زنجیر (مشابه آنچه در ماهی یافت می‌شود) تبدیل کند. این اسیدهای چرب خواص ضدالتهابی قوی دارند که برای افراد دیابتی بسیار مهم است، زیرا دیابت اغلب با یک وضعیت التهابی مزمن همراه است. مطالعات نشان داده‌اند که مصرف منظم بذر کتان می‌تواند به کاهش کلسترول LDL (کلسترول بد) و بهبود پروفایل لیپیدی خون کمک کند. طعم آجیلی و ملایم آن نیز به خوبی با انواع صبحانه‌ها ترکیب می‌شود. نکته بسیار مهم این است که برای بهره‌مندی از خواص بذر کتان، باید آن را به صورت آسیاب شده مصرف کنید، زیرا پوسته خارجی دانه کامل آن برای سیستم گوارش انسان غیرقابل هضم است. بهترین روش، خرید دانه کامل و آسیاب کردن مقدار کمی از آن درست قبل از مصرف با استفاده از یک آسیاب قهوه یا ادویه است. بذر کتان آسیاب شده را باید در یخچال و در ظرف دربسته نگهداری کرد تا از اکسید شدن چربی‌های ارزشمند آن جلوگیری شود.

قانون پنجم: بلغور جو دوسر را به قهرمان صبحانه‌های خود تبدیل کنید

بلغور جو دوسر بدون شک یکی از بهترین و سالم‌ترین گزینه‌ها برای صبحانه یک فرد دیابتی است. این غله کامل، سرشار از نوعی فیبر محلول به نام “بتا-گلوکان” است که مسئول بسیاری از خواص سلامت‌بخش آن است. بتا-گلوکان در دستگاه گوارش یک ژل غلیظ ایجاد می‌کند که سرعت تخلیه معده و جذب گلوکز در روده را به شدت کاهش می‌دهد. این مکانیسم منجر به افزایش تدریجی و ملایم قند خون پس از صرف غذا می‌شود و از قله‌های خطرناک گلوکز جلوگیری می‌کند. یک فنجان جو دوسر پخته شده حدود ۴ گرم فیبر فراهم می‌کند که نقش مهمی در کنترل قند خون و افزایش احساس سیری دارد. تحقیقات گسترده‌ای تأثیر مثبت جو دوسر را بر مدیریت دیابت نشان داده‌اند؛ برخی مطالعات حتی حاکی از آن هستند که مصرف منظم جو دوسر (پنج تا شش بار در هفته) می‌تواند خطر ابتلا به دیابت نوع ۲ را تا ۳۹ درصد کاهش دهد. علاوه بر این، خاصیت سیرکنندگی بالای جو دوسر به کنترل کالری دریافتی در طول روز کمک می‌کند. یک مطالعه جالب نشان داد افرادی که برای صبحانه بلغور جو دوسر مصرف کرده بودند، در وعده ناهار به طور متوسط ۳۰ درصد کالری کمتری نسبت به افرادی که غلات صبحانه شیرین و فرآوری شده خورده بودند، دریافت کردند. برای بهره‌مندی حداکثری، از جو دوسر پرک کامل یا جوی دوسر خرد شده (Steel-cut oats) استفاده کنید که کمترین فرآوری را داشته و شاخص گلیسمی پایین‌تری نسبت به جوی فوری دارند.

قانون ششم: شیر یا ماست کم‌چرب را به صبحانه خود اضافه کنید

افزودن لبنیات کم‌چرب یا بدون چربی مانند شیر و ماست به وعده صبحانه، یک استراتژی هوشمندانه برای افراد دیابتی است. این مواد غذایی نه تنها منبع عالی پروتئین هستند که به افزایش احساس سیری و تثبیت قند خون کمک می‌کنند، بلکه سرشار از دو ریزمغذی کلیدی یعنی کلسیم و ویتامین D هستند. تحقیقات انجام شده توسط محققان، به ویژه بر روی زنان، نشان داده است که مصرف بیشتر کلسیم و ویتامین D (که معمولاً به شیر غنی‌شده اضافه می‌شود) با کاهش خطر ابتلا به سندرم متابولیک مرتبط است. سندرم متابولیک مجموعه‌ای از شرایط (شامل چاقی شکمی، فشار خون بالا، قند خون بالا و سطح کلسترول غیرطبیعی) است که خطر ابتلا به بیماری‌های قلبی و دیابت نوع ۲ را به شدت افزایش می‌دهد. ویتامین D نقش مهمی در عملکرد سلول‌های بتای پانکراس (سلول‌های تولیدکننده انسولین) ایفا می‌کند و به بدن در استفاده مؤثرتر از انسولین کمک می‌کند. همچنین، مصرف کلسیم با بهبود پروفایل لیپیدی خون و کاهش سطح کلسترول مرتبط شناخته شده است. علاوه بر این، پروتئین موجود در لبنیات، به ویژه پروتئین وی (Whey)، می‌تواند به تحریک ترشح انسولین و کاهش سطح قند خون پس از غذا کمک کند. بنابراین، ریختن شیر کم‌چرب روی غلات صبحانه یا همراه کردن وعده خود با یک کاسه ماست، نه تنها طعم و بافت دلپذیری ایجاد می‌کند، بلکه فواید متابولیکی قابل توجهی برای مدیریت دیابت به همراه دارد.

قانون هفتم: ماست ساده و بدون چربی را به جای ماست‌های طعم‌دار و میوه‌ای انتخاب کنید

این قانون یک نکته بسیار ظریف اما فوق‌العاده مهم در انتخاب لبنیات برای صبحانه دیابتی است. ماست‌های میوه‌ای یا طعم‌دار (مانند وانیلی) که در بسته‌بندی‌های جذاب در سوپرمارکت‌ها یافت می‌شوند، اغلب تله‌های قندی پنهان هستند. این محصولات برای ایجاد طعم دلپذیر، حاوی مقادیر زیادی شکر افزوده یا شربت‌های شیرین‌کننده هستند که می‌تواند به راحتی تمام تلاش‌های شما برای کنترل قند خون را بی‌اثر کند. با انتخاب ماست ساده کم‌چرب یا بدون چربی به جای نوع میوه‌ای آن، می‌توانید به سادگی حدود ۱۰ تا ۱۵ گرم کربوهیدرات (معادل تقریباً ۳ قاشق چای‌خوری شکر) را از وعده غذایی خود حذف کنید. فریب نام “وانیلی” را نیز نخورید؛ این ماست‌ها هم معمولاً شیرین شده‌اند. یک فنجان ماست ساده کم‌چرب حدود ۵۰ کالری کمتر از همان مقدار ماست وانیلی کم‌چرب دارد. بهترین رویکرد این است که ماست ساده و بدون طعم (به ویژه ماست یونانی که پروتئین بالاتری دارد) را به عنوان پایه انتخاب کنید و سپس خودتان با افزودن میوه‌های تازه مانند انواع توت، تکه‌های هلو یا مقداری دارچین، آن را طعم‌دار کنید. به این ترتیب، شما هم از طعم شیرین و طبیعی میوه لذت می‌برید و هم کنترل کاملی بر میزان کربوهیدرات و قند دریافتی خود دارید و از فیبر و آنتی‌اکسیدان‌های موجود در میوه کامل نیز بهره‌مند می‌شوید.

قانون هشتم: به جای آب پرتقال، یک پرتقال کامل بخورید

این قانون یکی از اصول بنیادین در رژیم غذایی دیابت است: همیشه میوه کامل را به آبمیوه ترجیح دهید. آبمیوه، حتی اگر ۱۰۰ درصد طبیعی و بدون شکر افزوده باشد، یک منبع بسیار غلیظ از کربوهیدرات (قند فروکتوز) است. در فرآیند آبگیری، بخش عمده‌ای از فیبر ارزشمند میوه از بین می‌رود. این فیبر نقش حیاتی در کاهش سرعت جذب قند در جریان خون دارد. بدون وجود فیبر، قند موجود در آبمیوه به سرعت جذب شده و می‌تواند منجر به افزایش ناگهانی و شدید سطح گلوکز خون شود، اثری که شباهت زیادی به نوشیدن یک نوشابه شیرین دارد. در مقابل، خوردن یک میوه کامل، مانند یک پرتقال، تجربه‌ای کاملاً متفاوت را برای بدن رقم می‌زند. شما نه تنها تمام ویتامین‌ها و مواد معدنی را دریافت می‌کنید، بلکه حجم قابل توجهی فیبر نیز مصرف می‌کنید. این فیبر باعث می‌شود قند میوه به آرامی و به تدریج وارد خون شود. علاوه بر این، عمل جویدن و حجم فیزیکی میوه کامل، سیگنال‌های سیری قوی‌تری به مغز ارسال می‌کند و باعث می‌شود شما احساس رضایت و سیری بیشتری داشته باشید، در حالی که یک لیوان آبمیوه به راحتی و به سرعت نوشیده می‌شود بدون آنکه حس سیری قابل توجهی ایجاد کند. بنابراین، با انتخاب میوه کامل به جای آبمیوه، هم کنترل بهتری بر قند خون خود خواهید داشت و هم به مدیریت بهتر اشتها و وزن خود کمک می‌کنید.

قانون نهم: اگر مجبور به نوشیدن آبمیوه هستید، هوشمندانه انتخاب کنید

در ادامه قانون قبلی، هرچند که میوه کامل همیشه ارجح است، اما ممکن است در شرایطی خاص تمایل به نوشیدن آبمیوه داشته باشید. در چنین مواقعی، انتخاب نوع آبمیوه می‌تواند تفاوت قابل توجهی در تأثیر آن بر قند خون شما ایجاد کند. همه آبمیوه‌ها از نظر محتوای کربوهیدرات یکسان نیستند. به عنوان یک قاعده کلی، از آبمیوه‌هایی که به طور طبیعی قند بسیار بالایی دارند، مانند آب انگور یا آب انبه، پرهیز کنید. برای مثال، یک لیوان کوچک آب انگور می‌تواند حاوی بیش از ۳۵ گرم کربوهیدرات باشد که مقدار بسیار زیادی برای یک وعده است. در مقابل، آبمیوه‌هایی که از مرکبات تهیه شده‌اند یا سبزیجات در ترکیب خود دارند، گزینه‌های بهتری هستند. آب پرتقال، هرچند همچنان منبع غلیظ قند است، اما معمولاً کربوهیدرات کمتری نسبت به آب انگور دارد. گزینه‌های بهتر شامل آب گریپ‌فروت (که ممکن است حساسیت به انسولین را بهبود بخشد) یا آب گوجه‌فرنگی (که کربوهیدرات بسیار پایینی دارد و سرشار از لیکوپن است) می‌باشد. اگر تصمیم به نوشیدن آبمیوه دارید، حتماً حجم آن را به یک وعده کوچک (حدود ۱۲۰ میلی‌لیتر یا نصف لیوان) محدود کنید و آن را به عنوان بخشی از یک وعده غذایی متعادل که حاوی پروتئین و چربی سالم است، مصرف کنید. این کار به کاهش سرعت جذب قند آبمیوه کمک می‌کند. با این حال، تأکید مجدد بر این نکته ضروری است که این یک راهکار جایگزین است و اولویت اصلی همیشه باید با مصرف میوه کامل باشد.

قانون دهم: چای یا قهوه خود را با دارچین طعم‌دار کنید

دارچین، این ادویه گرم و معطر، چیزی فراتر از یک طعم‌دهنده ساده است؛ دارچین یک ابزار بالقوه قدرتمند در زرادخانه مدیریت دیابت به شمار می‌رود. مطالعات علمی متعددی نشان داده‌اند که دارچین می‌تواند به کاهش قند خون و بهبود حساسیت به انسولین کمک کند. به نظر می‌رسد ترکیبات فعال موجود در دارچین می‌توانند عملکرد انسولین را تقلید کرده و جذب گلوکز توسط سلول‌ها را افزایش دهند. افزودن دارچین به نوشیدنی‌های صبحگاهی مانند چای یا قهوه یک راه بسیار ساده برای بهره‌مندی از این خواص است. شما می‌توانید یک چوب دارچین را هنگام دم کردن چای سیاه یا سبز به قوری اضافه کنید یا آن را در یک فنجان آب داغ قرار داده و یک دمنوش دارچین ساده درست کنید. برای دوستداران قهوه، پاشیدن نصف قاشق چای‌خوری پودر دارچین روی قهوه آسیاب شده قبل از دم کردن، عطر و طعم فوق‌العاده‌ای به آن می‌بخشد و همزمان به کنترل قند خون شما کمک می‌کند. علاوه بر نوشیدنی‌ها، می‌توانید دارچین را روی بلغور جو دوسر، ماست یا حتی تکه‌های سیب بپاشید. این کار نه تنها طعم دلپذیری ایجاد می‌کند بلکه به شما اجازه می‌دهد تا از خواص کاهش‌دهنده قند خون این ادویه شگفت‌انگیز در مهم‌ترین وعده غذایی روز بهره‌مند شوید. استفاده از دارچین به عنوان یک شیرین‌کننده طبیعی نیز می‌تواند به کاهش مصرف شکر کمک کند.

قانون یازدهم: خودتان جو دوسر طعم‌دار و سالم درست کنید

بسته‌های جو دوسر فوری و طعم‌دار، هرچند راحت و سریع به نظر می‌رسند، اما اغلب گزینه‌های نامناسبی برای افراد دیابتی هستند. این محصولات معمولاً از جوی بسیار فرآوری‌شده تهیه می‌شوند که شاخص گلیسمی بالاتری دارد و سریع‌تر از جوی کامل هضم می‌شود. مشکل بزرگتر، محتوای بالای شکر افزوده، نمک و طعم‌دهنده‌های مصنوعی در این بسته‌ها است. به جای خرید این محصولات فرآوری‌شده، کنترل را به دست بگیرید و خودتان جو دوسر طعم‌دار و سالم تهیه کنید. این کار نه تنها سالم‌تر است، بلکه به شما امکان خلاقیت بی‌پایان می‌دهد. پایه کار شما باید جو دوسر پرک کامل یا جوی خرد شده باشد. سپس می‌توانید با استفاده از ترکیبات ضد دیابت و تقویت‌کننده‌های طعم طبیعی، آن را به یک صبحانه لذیذ تبدیل کنید. مقداری سیب یا هلوی خرد شده به آن اضافه کنید تا فیبر و شیرینی طبیعی دریافت کنید. یک مشت کوچک از انواع توت را برای افزودن آنتی‌اکسیدان‌ها و رنگ زیبا به آن بیفزایید. مقداری دارچین برای کمک به کاهش قند خون و کمی عصاره وانیل برای عطر و طعم روی آن بپاشید. برای افزودن پروتئین و چربی‌های سالم، می‌توانید یک قاشق کره بادام‌زمینی طبیعی یا چند عدد گردوی خرد شده به آن اضافه کنید. با این روش، شما یک صبحانه کاملاً سفارشی، سرشار از مواد مغذی و بدون هیچ‌گونه شکر یا سدیم افزوده تهیه کرده‌اید که دقیقاً با نیازهای مدیریت دیابت شما هماهنگ است.

اپیدمی جهانی دیابت، به ویژه نوع دو، به یکی از بزرگترین و پرهزینه‌ترین چالش‌های بهداشت عمومی در قرن بیست و یکم تبدیل شده است. این بیماری مزمن که با ناتوانی بدن در استفاده مؤثر از انسولین و در نتیجه افزایش سطح قند خون مشخص می‌شود، میلیون‌ها نفر را در سراسر جهان تحت تأثیر قرار داده و زمینه را برای بروز عوارض جدی و ناتوان‌کننده‌ای همچون بیماری‌های قلبی-عروقی، نارسایی کلیوی، آسیب‌های عصبی و مشکلات بینایی فراهم می‌کند. خبر خوب و بسیار مهم این است که برخلاف دیابت نوع یک که یک بیماری خودایمنی است، پیشگیری از دیابت نوع دو تا حد زیادی امکان‌پذیر است. مطالعات علمی معتبر در سراسر جهان به طور قاطع نشان داده‌اند که بخش بزرگی از موارد ابتلا به دیابت نوع دو ارتباط مستقیمی با عوامل سبک زندگی، از جمله رژیم غذایی ناسالم، عدم تحرک کافی و اضافه وزن دارد. این بدان معناست که کلید محافظت از خود در برابر این بیماری، در دستان خود ما و در انتخاب‌های روزمره‌ای است که انجام می‌دهیم. این مقاله به عنوان یک راهنمای جامع و عملی، ده استراتژی کلیدی و مبتنی بر شواهد علمی را تشریح می‌کند که با به کار بستن آن‌ها می‌توانید به طور مؤثری خطر ابتلا به این بیماری را کاهش داده و گامی بلند در جهت تضمین سلامت بلندمدت خود بردارید.

۱. تحرک داشته باشید: سلاح شماره یک در برابر مقاومت به انسولین

اگر تنها یک اقدام برای پیشگیری از دیابت نوع دو وجود داشته باشد، آن اقدام فعالیت بدنی منظم است. همانطور که در سورس کد نیز به درستی اشاره شده، مطالعات متعدد، از جمله برنامه پیشگیری از دیابت (DPP) در آمریکا، ثابت کرده‌اند که تنها ۳۰ دقیقه فعالیت بدنی با شدت متوسط در اکثر روزهای هفته (مجموعاً ۱۵۰ دقیقه در هفته) می‌تواند خطر پیشرفت از مرحله پیش‌دیابت به دیابت را بیش از ۵۰ درصد کاهش دهد. مکانیزم این تأثیر شگفت‌انگیز چندگانه است. اولاً، ورزش به طور مستقیم حساسیت سلول‌های عضلانی به انسولین را افزایش می‌دهد. این یعنی عضلات شما برای جذب گلوکز از خون به انسولین کمتری نیاز دارند که این امر فشار را از روی پانکراس برمی‌دارد. ثانیاً، فعالیت بدنی به کنترل وزن و کاهش چربی، به ویژه چربی احشایی (چربی دور شکم) که نقش مهمی در ایجاد مقاومت به انسولین دارد، کمک می‌کند. این فعالیت نباید لزوماً به معنای تمرینات سخت و طاقت‌فرسا در باشگاه باشد. یک پیاده‌روی سریع بعد از شام به جای تماشای تلویزیون، دوچرخه‌سواری، شنا، رقصیدن یا حتی انجام کارهای خانه با شدت بیشتر، همگی می‌توانند مؤثر باشند. نکته کلیدی، تداوم و تبدیل کردن تحرک به بخشی جدایی‌ناپذیر از روتین روزانه است.

۲. میوه و سبزیجات: از قدرت رنگین‌کمان طبیعت بهره ببرید

توصیه به مصرف پنج وعده میوه و سبزیجات در روز، یک کلیشه سلامتی نیست، بلکه یک استراتژی علمی اثبات‌شده برای پیشگیری از بیماری‌های مزمن، از جمله دیابت نوع دو است. میوه‌ها و سبزیجات سرشار از فیبر، ویتامین‌ها، مواد معدنی و ترکیبات گیاهی مفیدی به نام فیتوکمیکال‌ها هستند. فیبر موجود در این مواد غذایی، به ویژه فیبر محلول، سرعت جذب قند در روده را کاهش می‌دهد و از افزایش ناگهانی قند خون پس از وعده‌های غذایی جلوگیری می‌کند. این امر به کنترل بهتر قند خون و بهبود پاسخ انسولین کمک می‌کند. علاوه بر این، فیبر با ایجاد احساس سیری طولانی‌مدت، به کنترل اشتها و مدیریت وزن کمک شایانی می‌کند. مطالعه بزرگ و معتبر “سلامت پرستاران” نشان داد زنانی که رژیم غذایی غنی از میوه‌ها و سبزیجات (به ویژه سبزیجات برگ‌دار سبز) داشتند، به طور قابل توجهی کمتر در معرض خطر ابتلا به دیابت نوع دو قرار گرفتند. برای گنجاندن این توصیه در برنامه روزانه، می‌توانید یک سیب یا موز را به عنوان میان‌وعده همراه داشته باشید، سالاد را به وعده ناهار و شام خود اضافه کنید و از سبزیجات بخارپز یا خام در کنار غذای اصلی استفاده نمایید. البته، همانطور که در سورس کد اشاره شده، افراد مبتلا به دیابت یا پیش‌دیابت باید در مورد نوع و مقدار میوه‌های مصرفی با پزشک یا متخصص تغذیه خود مشورت کنند تا برنامه غذایی با سطح قند خونشان هماهنگ باشد.

۳. آگاهانه بنوشید: کالری‌های مایع پنهان را حذف کنید

یکی از بزرگترین و پنهان‌ترین منابع قند و کالری در رژیم غذایی مدرن، نوشیدنی‌های شیرین‌شده با شکر است. یک قوطی ۳۰۰ سی‌سی نوشابه گازدار می‌تواند حاوی حدود ۳۰ تا ۴۰ گرم شکر (معادل ۸ تا ۱۰ قاشق چایخوری) و حدود ۱۲۰ تا ۱۵۰ کالری باشد که هیچ ارزش غذایی خاصی ندارد. مصرف منظم این نوشیدنی‌ها مستقیماً با افزایش وزن، چاقی شکمی، مقاومت به انسولین و افزایش چشمگیر خطر ابتلا به دیابت نوع دو مرتبط است. انجمن دیابت آمریکا به شدت توصیه می‌کند که مصرف این “کالری‌های خالی” به عنوان یک استراتژی کلیدی برای پیشگیری از دیابت محدود شود. این توصیه فقط شامل نوشابه‌ها نمی‌شود، بلکه آبمیوه‌های صنعتی، نوشیدنی‌های انرژی‌زا و چای و قهوه‌های شیرین‌شده را نیز در بر می‌گیرد. بهترین جایگزین برای این نوشیدنی‌ها، آب است. برای طعم‌دار کردن آب و جذاب‌تر کردن آن، می‌توانید از روش “دتاکس واتر” که در سورس کد آمده استفاده کنید: برش‌هایی از لیمو، خیار، نعناع، توت‌فرنگی یا سایر میوه‌ها را به بطری آب خود اضافه کنید. چای و دمنوش‌های گیاهی بدون شکر نیز گزینه‌های عالی دیگری هستند.

۴. غلات کامل را جایگزین غلات تصفیه‌شده کنید

تفاوت بین آرد کامل و آرد سفید (تصفیه‌شده) بسیار فراتر از رنگ آن‌هاست. در فرآیند تصفیه، سبوس و جوانه گندم که سرشار از فیبر، ویتامین‌های گروه B، منیزیم و سایر مواد مغذی هستند، از دانه جدا می‌شوند. آنچه باقی می‌ماند، عمدتاً نشاسته است که به سرعت در بدن به قند تبدیل شده و باعث افزایش سریع قند خون می‌شود. در مقابل، غلات کامل به دلیل دارا بودن فیبر بالا، هضم و جذب آهسته‌تری دارند و منجر به افزایش ملایم‌تر و پایدارتر قند خون می‌شوند. این امر به کنترل بهتر اشتها کمک کرده و احساس سیری طولانی‌تری ایجاد می‌کند. مطالعات متعدد نشان داده‌اند که جایگزینی غلات تصفیه‌شده با غلات کامل می‌تواند به طور قابل توجهی خطر ابتلا به دیابت نوع دو را کاهش دهد. خوشبختانه امروزه دسترسی به محصولات تهیه شده با آرد کامل بسیار آسان‌تر از گذشته است. هنگام خرید، به دنبال نان، پاستا، بیسکویت و سایر محصولاتی باشید که روی برچسب آن‌ها عبارت “آرد گندم کامل” یا “غله کامل” به عنوان اولین ماده تشکیل‌دهنده ذکر شده باشد. استفاده از برنج قهوه‌ای به جای برنج سفید و جو دوسر پرک در صبحانه نیز راه‌های عالی برای افزایش مصرف غلات کامل هستند.

۵. مصرف گوشت قرمز و فرآوری‌شده را محدود کنید

شواهد علمی، به ویژه از مطالعات بزرگی مانند تحقیقات دانشکده بهداشت عمومی دانشگاه هاروارد، ارتباط قوی بین مصرف زیاد گوشت قرمز (گوشت گاو، گوسفند) و به خصوص گوشت‌های فرآوری‌شده (سوسیس، کالباس، بیکن) و افزایش خطر ابتلا به دیابت نوع دو را نشان داده است. مکانیزم دقیق این ارتباط هنوز به طور کامل مشخص نیست، اما چندین فرضیه وجود دارد. آهن “هم” (Heme iron) موجود در گوشت قرمز، محتوای بالای چربی اشباع و همچنین ترکیبات نیتریتی که در فرآوری گوشت استفاده می‌شود، همگی می‌توانند به استرس اکسیداتیو، التهاب و اختلال در عملکرد سلول‌های بتا در پانکراس (سلول‌های تولیدکننده انسولین) منجر شوند. توصیه نمی‌شود که گوشت را به طور کامل حذف کنید، بلکه مصرف گوشت قرمز را به چند وعده محدود در هفته کاهش دهید و برای تأمین پروتئین مورد نیاز بدن، بر منابع پروتئینی گیاهی و حیوانی سالم‌تر تمرکز کنید. لوبیا، عدس، نخود، مغزها (مانند بادام و گردو)، دانه‌ها و محصولات سویا منابع عالی پروتئین گیاهی هستند. ماهی (به ویژه ماهی‌های چرب مانند سالمون به دلیل امگا-۳)، مرغ و پنیر کم‌چرب نیز گزینه‌های پروتئینی بهتری نسبت به گوشت قرمز محسوب می‌شوند. سعی کنید حداقل چند وعده غذایی در هفته را کاملاً بدون گوشت قرمز طراحی کنید.

۶. هرگز صبحانه را حذف نکنید

صبحانه به درستی “مهم‌ترین وعده غذایی روز” نامیده می‌شود. حذف صبحانه یک اشتباه رایج است که بسیاری از افراد به امید کاهش کالری دریافتی مرتکب می‌شوند، اما این کار اغلب نتیجه معکوس دارد. نخوردن صبحانه می‌تواند منجر به گرسنگی شدید در اواخر صبح و اوایل ظهر شود که فرد را مستعد پرخوری و انتخاب گزینه‌های غذایی ناسالم و پرکالری در وعده ناهار می‌کند. این الگوی نامنظم غذا خوردن می‌تواند باعث نوسانات شدید قند خون شده و در درازمدت به مقاومت به انسولین کمک کند. تحقیقات نشان داده‌اند افرادی که به طور منظم صبحانه می‌خورند، به ویژه صبحانه‌ای غنی از پروتئین و فیبر، کنترل وزن بهتری دارند و کمتر در معرض خطر چاقی و دیابت نوع دو قرار می‌گیرند. یک صبحانه ایده‌آل باید ترکیبی از غلات کامل (مانند نان سبوس‌دار یا جو دوسر)، پروتئین (مانند تخم مرغ، ماست یونانی یا پنیر کم‌چرب) و مقداری میوه یا سبزیجات باشد. اگر کمبود وقت بهانه شما برای نخوردن صبحانه است، از شب قبل برای آن برنامه‌ریزی کنید. آماده کردن یک اسموتی یا جو دوسر شبانه (Overnight Oats) تنها چند دقیقه زمان می‌برد و یک شروع سالم و پرانرژی برای روز شما فراهم می‌کند.

۷. مصرف نمک را محدود کنید: دوست قلب، دشمن دیابت

اگرچه ارتباط مستقیم نمک با قند خون به اندازه شکر واضح نیست، اما مصرف زیاد نمک (سدیم) یک عامل خطر اصلی برای فشار خون بالا است. فشار خون بالا یکی از اجزای کلیدی سندرم متابولیک و یک عامل خطر بسیار مهم برای بیماری‌های قلبی-عروقی است. افراد مبتلا به دیابت در حال حاضر نیز در معرض خطر بیشتری برای بیماری‌های قلبی قرار دارند و فشار خون بالا این خطر را چندین برابر می‌کند. بنابراین، کنترل مصرف نمک بخش مهمی از یک سبک زندگی سالم برای پیشگیری از دیابت و عوارض آن است. بزرگترین منبع نمک در رژیم غذایی، نمکدانی که روی میز است نیست، بلکه نمک پنهان در غذاهای فرآوری‌شده، کنسروها، فست‌فودها، نان‌ها و پنیرهاست. برای کاهش مصرف نمک، سعی کنید تا حد امکان غذای خانگی تهیه کنید تا کنترل کاملی بر میزان نمک داشته باشید. نمکدان را از روی میز غذاخوری بردارید و به جای آن از ادویه‌ها، سبزیجات معطر (مانند آویشن، رزماری، نعناع)، سیر، پیاز و آبلیمو برای طعم‌دار کردن غذا استفاده کنید. هنگام خرید، برچسب مواد غذایی را برای میزان سدیم بررسی کرده و گزینه‌های کم‌سدیم را انتخاب نمایید.

۸. به اندازه غذا بخورید: هنر کنترل حجم وعده‌ها

در کنار اینکه “چه” می‌خوریم، “چقدر” می‌خوریم نیز از اهمیت بالایی برخوردار است. در دهه‌های اخیر، اندازه استاندارد وعده‌های غذایی در رستوران‌ها و بسته‌بندی‌های مواد غذایی به طور چشمگیری افزایش یافته است که این امر به پرخوری ناآگاهانه و افزایش وزن دامن زده است. همانطور که در مطالعه‌ای در “ژورنال آمریکایی تحقیقات بالینی تغذیه” اشاره شده، خوردن وعده‌های کمتر اما حجیم‌تر می‌تواند منجر به احساس سیری کوتاه‌تر و در نهایت مصرف کالری بیشتر در طول روز شود. در مقابل، تقسیم کردن غذای روزانه به وعده‌های کوچکتر و متعددتر (مثلاً سه وعده اصلی و دو میان‌وعده سالم) می‌تواند به کنترل بهتر قند خون و مدیریت اشتها کمک کند. برای تمرین کنترل حجم، از بشقاب‌های کوچکتر استفاده کنید. این یک ترفند روانشناختی ساده است که باعث می‌شود مغز شما با حجم کمتری از غذا احساس رضایت کند. نیمی از بشقاب خود را با سبزیجات غیرنشاسته‌ای، یک چهارم را با پروتئین بدون چربی و یک چهارم باقیمانده را با غلات کامل یا سبزیجات نشاسته‌ای پر کنید. آهسته غذا بخورید و به سیگنال‌های سیری بدن خود توجه کنید. حدود ۲۰ دقیقه طول می‌کشد تا مغز شما پیام سیری را از معده دریافت کند.

۹. مراقب چشمانتان باشید: پنجره‌ای رو به سلامت عروق

این نکته اگرچه بیشتر یک توصیه مدیریتی برای افراد مبتلا به دیابت است، اما اهمیت آن به عنوان یک اقدام پیشگیرانه از عوارض، فوق‌العاده بالاست. دیابت یکی از علل اصلی کوری قابل پیشگیری در بزرگسالان در سراسر جهان است. قند خون بالا و کنترل‌نشده در درازمدت می‌تواند به عروق خونی کوچک در سراسر بدن، از جمله رگ‌های ظریف شبکیه چشم، آسیب برساند. این وضعیت که “رتینوپاتی دیابتی” نامیده می‌شود، اغلب در مراحل اولیه هیچ علامتی ندارد و کاملاً خاموش است. زمانی که علائمی مانند تاری دید یا لکه‌های شناور ظاهر می‌شوند، ممکن است آسیب قابل توجهی قبلاً رخ داده باشد. به همین دلیل است که انجمن دیابت آمریکا بر اهمیت معاینات سالانه چشم توسط چشم‌پزشک برای همه افراد دیابتی تأکید می‌کند. این معاینات که شامل گشاد کردن مردمک چشم برای بررسی دقیق شبکیه است، می‌تواند اولین نشانه‌های آسیب را حتی قبل از بروز علائم شناسایی کند. تشخیص زودهنگام امکان درمان به موقع (مانند لیزر درمانی) را فراهم کرده و می‌تواند از پیشرفت بیماری و از دست دادن بینایی جلوگیری کند. بنابراین، معاینه منظم چشم را به عنوان بخشی حیاتی از برنامه مدیریت سلامت خود در نظر بگیرید.

۱۰. بیشتر غذای خانگی، کمتر غذای بیرون

آخرین فرمان، که به نوعی جمع‌بندی بسیاری از نکات قبلی است، اولویت دادن به پخت و پز در خانه است. وقتی در خانه آشپزی می‌کنید، کنترل کامل بر تمام جنبه‌های غذای خود دارید: کیفیت مواد اولیه، میزان نمک، شکر و چربی، و حجم وعده‌ها. مطالعات به طور مداوم نشان می‌دهند که وعده‌های غذایی رستورانی و فست‌فودها به طور متوسط حاوی کالری، چربی‌های اشباع، سدیم و قند بیشتری نسبت به وعده‌های مشابه تهیه شده در خانه هستند. آشپزی در خانه نه تنها به شما امکان می‌دهد از مواد اولیه تازه و سالم‌تری استفاده کنید، بلکه فرصتی برای تمرین مهارت‌های جدید و لذت بردن از فرآیند تهیه غذا را نیز فراهم می‌کند. این کار می‌تواند یک فعالیت خانوادگی لذت‌بخش نیز باشد. سعی کنید برای هفته خود از قبل برنامه‌ریزی کنید و لیستی از غذاهای سالمی که می‌خواهید تهیه کنید، آماده نمایید. پختن مقادیر بیشتر و فریز کردن آن برای روزهایی که وقت کمتری دارید، یک راهکار هوشمندانه برای جلوگیری از روی آوردن به گزینه‌های ناسالم بیرونی است. به یاد داشته باشید، هر وعده غذایی که در خانه تهیه می‌کنید، یک سرمایه‌گذاری مستقیم در سلامت بلندمدت شما و یک گام مؤثر در جهت پیشگیری از دیابت نوع دو است.

بیماری دیابت، یکی از شایع‌ترین و در عین حال پر رمز و رازترین بیماری‌های مزمن در سراسر جهان است که میلیون‌ها نفر را تحت تاثیر قرار داده است. متاسفانه، همزمان با افزایش شیوع این بیماری، اقیانوسی از اطلاعات نادرست، باورهای غلط و افسانه‌های بی‌اساس نیز در جامعه شکل گرفته که می‌تواند فرآیند پذیرش، مدیریت و درمان بیماری را برای افراد مبتلا و خانواده‌هایشان به شدت دشوار سازد. این باورهای رایج، که از محافل دوستانه تا فضای مجازی دهان به دهان می‌چرخند، نه تنها باعث ایجاد استرس و اضطراب غیرضروری می‌شوند، بلکه می‌توانند منجر به تصمیم‌گیری‌های درمانی اشتباه و به خطر افتادن سلامت فرد شوند. از ساده‌انگاری خطر دیابت گرفته تا تصورات غلط در مورد رژیم غذایی، انسولین، وراثت و حتی مسری بودن آن، هر یک از این افسانه‌ها سدی در برابر کنترل موثر قند خون و پیشگیری از عوارض جدی آن ایجاد می‌کنند. در این مقاله جامع، به صورت علمی و مستند به سراغ شایع‌ترین باورهای غلط درباره دیابت می‌رویم و با قرار دادن “حقیقت” علمی در مقابل هر “باور غلط”، تلاش می‌کنیم تا تصویری شفاف، دقیق و کاربردی از این بیماری ارائه دهیم و راه را برای یک زندگی سالم و باکیفیت در کنار دیابت هموار سازیم.

باور غلط شماره ۱: دیابت یک بیماری جدی و خطرناک نیست!

حقیقت علمی: این یکی از خطرناک‌ترین و رایج‌ترین باورهای غلط در مورد دیابت است که اغلب منجر به تأخیر در تشخیص و بی‌توجهی به درمان می‌شود. حقیقت این است که دیابت یک بیماری متابولیک پیچیده و کاملاً جدی است که در صورت عدم کنترل مناسب، می‌تواند به تمام ارگان‌های حیاتی بدن آسیب برساند. آمارها به وضوح نشان می‌دهند که بار این بیماری بر نظام سلامت و کیفیت زندگی افراد تا چه حد سنگین است. طبق گزارش‌های سازمان بهداشت جهانی، دیابت یکی از علل اصلی مرگ و میر در جهان است و سالانه مرگ‌های بیشتری را نسبت به مجموع سرطان سینه و ایدز رقم می‌زند. دلیل این امر، عوارض گسترده و خاموش این بیماری است. قند خون بالا به مرور زمان مانند یک سم آهسته عمل کرده و به دیواره رگ‌های خونی در سراسر بدن، از عروق بزرگ قلبی و مغزی گرفته تا مویرگ‌های ظریف چشم و کلیه، آسیب می‌رساند. همین امر باعث می‌شود که ریسک حمله قلبی و سکته مغزی در افراد دیابتی دو تا چهار برابر افراد غیردیابتی باشد. دیابت، علت اصلی نابینایی در بزرگسالان (رتینوپاتی دیابتی)، نارسایی مزمن کلیه (نفروپاتی دیابتی) که منجر به دیالیز می‌شود، و قطع عضو غیرتروماتیک (به دلیل آسیب عصبی یا نوروپاتی و مشکلات عروقی) است. خبر خوب و بسیار مهم این است که بخش بزرگی از این عوارض وحشتناک قابل پیشگیری هستند. کنترل دقیق و مداوم قند خون، فشار خون و چربی خون، همراه با اصلاح سبک زندگی، می‌تواند خطر بروز این عوارض را به طور چشمگیری کاهش دهد و به فرد مبتلا اجازه دهد تا یک زندگی طولانی و سالم را تجربه کند. بنابراین، دیابت را باید از همان ابتدا جدی گرفت و مدیریت آن را یک اولویت اصلی در زندگی قرار داد.

باور غلط شماره ۲: افراد دیابتی بیشتر از دیگران سرما می‌خورند یا بیمار می‌شوند.

حقیقت علمی: این باور به طور کامل دقیق نیست. فرد مبتلا به دیابت، به خودی خود، سیستم ایمنی ضعیف‌تری برای مقابله با ویروس‌های رایج مانند سرماخوردگی یا آنفولانزا ندارد و لزوماً بیشتر از یک فرد سالم بیمار نمی‌شود. مشکل اصلی در جای دیگری نهفته است: وقتی یک فرد دیابتی به هر بیماری، حتی یک عفونت ساده مبتلا می‌شود، مدیریت دیابت او به شدت چالش‌برانگیزتر خواهد شد. بدن در هنگام بیماری برای مبارزه با عفونت، هورمون‌های استرس (مانند کورتیزول و آدرنالین) ترشح می‌کند. این هورمون‌ها باعث می‌شوند کبد گلوکز بیشتری را در خون آزاد کند و همزمان، مقاومت سلول‌ها به انسولین را افزایش می‌دهند. نتیجه این فرآیند، یک جهش ناگهانی و شدید در سطح قند خون است که کنترل آن حتی با دوزهای معمول دارو یا انسولین دشوار می‌شود. این هایپرگلیسمی (قند خون بالا) در دوران بیماری می‌تواند خطرناک باشد و فرد را در معرض عوارض حاد دیابت مانند کتواسیدوز دیابتی (DKA) در دیابت نوع یک یا سندرم هایپراسمولار هایپرگلیسمیک (HHS) در دیابت نوع دو قرار دهد. به همین دلیل، به افراد دیابتی اکیداً توصیه می‌شود که در دوران بیماری، پایش قند خون خود را با فواصل کوتاه‌تر انجام دهند، مایعات فراوان بنوشند و در مورد تنظیم دوز داروها یا انسولین خود حتماً با پزشک معالج مشورت کنند. همچنین، تزریق واکسن‌های سالانه مانند واکسن آنفولانزا و واکسن پنوموکوک برای افراد دیابتی اهمیت دوچندان دارد تا از بروز این بیماری‌های زمینه‌ای که مدیریت دیابت را مختل می‌کنند، پیشگیری شود.

باور غلط شماره ۳: وقتی قند خون فرد دیابتی پایین می‌آید، حتماً آن را حس می‌کند.

حقیقت علمی: این یک فرض بسیار خطرناک است. هیپوگلیسمی یا افت قند خون، یکی از عوارض حاد و بالقوه کشنده درمان دیابت (به خصوص با انسولین یا برخی داروهای خوراکی) است. علائم اولیه افت قند خون شامل لرزش، تعریق، تپش قلب، گرسنگی شدید، سرگیجه و اضطراب است که به عنوان یک زنگ خطر عمل می‌کنند تا فرد سریعاً با مصرف یک منبع قند ساده، وضعیت را اصلاح کند. اما مشکل اینجاست که بسیاری از افراد، به ویژه آن‌هایی که سال‌های طولانی به دیابت مبتلا هستند یا دوره‌های مکرری از افت قند خون را تجربه کرده‌اند، دچار پدیده‌ای به نام “عدم آگاهی از هیپوگلیسمی” (Hypoglycemia Unawareness) می‌شوند. در این حالت، بدن فرد دیگر به سطوح پایین قند خون با ترشح هورمون‌های استرس پاسخ نمی‌دهد و در نتیجه، علائم هشداردهنده اولیه بروز نمی‌کنند. فرد ممکن است هیچ احساس ناخوشایندی نداشته باشد و اولین علامت، افت شدید عملکرد مغز باشد که به صورت گیجی، ناتوانی در تکلم، رفتار غیرعادی و در نهایت تشنج یا کما ظاهر می‌شود. این وضعیت به خصوص در هنگام خواب، رانندگی یا کار با ماشین‌آلات خطرناک است. بنابراین، اتکا به حس درونی برای تشخیص افت قند خون به هیچ وجه کافی و ایمن نیست. پایش منظم قند خون با دستگاه گلوکومتر، تنها راه قابل اعتماد برای اطلاع از سطح واقعی قند خون و جلوگیری از وقوع هیپوگلیسمی شدید و غافلگیرکننده است.

باور غلط شماره ۴: من فقط یک “دیابت جزئی” یا “لب مرزی” دارم.

حقیقت علمی: در علم پزشکی، چیزی به نام “دیابت جزئی” یا “دیابت خفیف” وجود ندارد. این اصطلاحات گمراه‌کننده هستند و اغلب باعث می‌شوند افراد اهمیت وضعیت خود را دست‌کم بگیرند. تشخیص دیابت یک تعریف مشخص دارد: اگر قند خون ناشتای شما ۱۲۶ میلی‌گرم بر دسی‌لیتر یا بالاتر باشد، یا قند خون ۲ ساعت پس از مصرف ۷۵ گرم گلوکز ۲۰۰ یا بالاتر باشد، یا هموگلوبین A1c شما ۶.۵ درصد یا بیشتر باشد، شما مبتلا به دیابت هستید. هیچ درجه‌بندی خفیف یا جزئی برای خود بیماری وجود ندارد. آنچه ممکن است این تصور غلط را ایجاد کند، مرحله “پیش‌دیابت” (Prediabetes) است. در پیش‌دیابت، سطح قند خون بالاتر از حد طبیعی است اما هنوز به آستانه تشخیص دیابت کامل نرسیده است. پیش‌دیابت خود یک زنگ خطر بسیار جدی است و نشان می‌دهد که فرد در معرض ریسک بسیار بالایی برای ابتلا به دیابت نوع دو در آینده نزدیک قرار دارد. مهم‌تر اینکه، حتی در مرحله پیش‌دیابت نیز آسیب به قلب و عروق خونی ممکن است آغاز شده باشد. بنابراین، هر نوع اختلال در تنظیم قند خون، چه پیش‌دیابت و چه دیابت کامل، باید کاملاً جدی گرفته شود. ساده‌انگاری و استفاده از عباراتی مانند “دیابت جزئی”، مانع از ایجاد تغییرات ضروری در سبک زندگی (مانند رژیم غذایی و ورزش) و شروع درمان دارویی در صورت لزوم می‌شود و در نهایت فرد را در مسیر ابتلا به عوارض جدی دیابت قرار می‌دهد.

باور غلط شماره ۵: چون در خانواده من کسی دیابت ندارد، من هم مبتلا نخواهم شد.

حقیقت علمی: سابقه خانوادگی و ژنتیک، بدون شک یکی از مهم‌ترین فاکتورهای خطر برای ابتلا به دیابت، به خصوص دیابت نوع دو، است. اگر والدین یا خواهر و برادر شما دیابت داشته باشند، شانس ابتلای شما نیز به طور قابل توجهی افزایش می‌یابد. اما این تنها یک قطعه از پازل پیچیده دیابت است. حقیقت این است که دیابت نوع دو یک بیماری چندعاملی (Multifactorial) است که از تعامل پیچیده بین استعداد ژنتیکی و عوامل محیطی و سبک زندگی ناشی می‌شود. این بدان معناست که حتی اگر هیچ سابقه خانوادگی از دیابت نداشته باشید، همچنان می‌توانید در معرض خطر ابتلا قرار بگیرید. عواملی مانند اضافه وزن و چاقی (به خصوص چاقی شکمی)، کم‌تحرکی و سبک زندگی بی‌تحرک، رژیم غذایی ناسالم (سرشار از کالری، چربی‌های اشباع و قندهای ساده)، سن بالای ۴۵ سال، فشار خون بالا، چربی خون بالا و سابقه دیابت بارداری در زنان، همگی فاکتورهای خطر مستقلی هستند که می‌توانند حتی در غیاب زمینه ژنتیکی قوی، شما را به سمت دیابت سوق دهند. در واقع، اپیدمی جهانی چاقی و سبک زندگی مدرن باعث شده است که امروزه افراد زیادی بدون هیچ سابقه خانوادگی مشخصی به دیابت نوع دو مبتلا شوند. بنابراین، تمرکز صرف بر ژنتیک و نادیده گرفتن سایر عوامل خطر، یک اشتباه بزرگ است. همه افراد باید نسبت به وزن، رژیم غذایی و فعالیت بدنی خود آگاه باشند و غربالگری منظم قند خون را طبق توصیه‌های پزشکی انجام دهند.

باور غلط شماره ۶: اگر مبتلا به دیابت باشید، حتماً از روی علائم آن متوجه خواهید شد.

حقیقت علمی: این باور غلط یکی از دلایل اصلی تشخیص دیرهنگام دیابت نوع دو در بسیاری از افراد است. در حالی که علائم کلاسیک دیابت مانند تشنگی شدید (پلی‌دیپسی)، تکرر ادرار (پلی‌اوری)، گرسنگی شدید (پلی‌فاژی) و کاهش وزن بی‌دلیل در دیابت نوع یک معمولاً به صورت ناگهانی و شدید ظاهر می‌شوند، داستان در دیابت نوع دو کاملاً متفاوت است. دیابت نوع دو اغلب به صورت بسیار آهسته و تدریجی در طی چندین سال ایجاد می‌شود. در مراحل اولیه، بدن هنوز مقداری انسولین تولید می‌کند و قند خون به صورت ملایم افزایش می‌یابد. این افزایش تدریجی قند ممکن است هیچ علامت واضحی ایجاد نکند یا علائم آنقدر خفیف و غیراختصاصی باشند (مانند خستگی جزئی، تاری دید گاه‌به‌گاه یا عفونت‌های مکرر خفیف) که فرد به سادگی آن‌ها را به افزایش سن، استرس یا سایر مشکلات روزمره نسبت دهد و نادیده بگیرد. به همین دلیل، تخمین زده می‌شود که نزدیک به نیمی از افراد مبتلا به دیابت نوع دو از بیماری خود بی‌خبر هستند. این دوره خاموش می‌تواند سال‌ها طول بکشد و در طی این مدت، قند خون بالا در حال آسیب رساندن به عروق و اعصاب بدن است. بسیاری از افراد زمانی متوجه دیابت خود می‌شوند که با یکی از عوارض جدی آن مانند حمله قلبی، مشکل بینایی یا زخم پای دیابتی به پزشک مراجعه می‌کنند. این موضوع اهمیت حیاتی غربالگری منظم قند خون را در افراد در معرض خطر (افراد بالای ۴۵ سال، افراد دارای اضافه وزن، افراد با سابقه خانوادگی و…) نشان می‌دهد، زیرا تنها راه تشخیص به موقع این بیماری خاموش، انجام آزمایش خون است و نباید منتظر بروز علائم ماند.

باور غلط شماره ۷: فرد مبتلا به دیابت نمی‌تواند خون اهدا کند.

حقیقت علمی: این یک تصور عمومی اما نادرست است. افراد مبتلا به دیابت، چه نوع یک و چه نوع دو، در صورتی که بیماری‌شان به خوبی کنترل شده باشد، عموماً واجد شرایط اهدای خون هستند. اهدای خون یک عمل انسان‌دوستانه و حیاتی است و مبتلا بودن به دیابت به خودی خود مانعی برای این کار نیست. معیارهای اصلی برای پذیرش فرد دیابتی به عنوان اهداکننده خون، سلامت عمومی فرد و کنترل مطلوب بیماری است. این بدان معناست که قند خون فرد باید در محدوده قابل قبولی باشد و فرد نباید از عوارض جدی و کنترل‌نشده دیابت مانند مشکلات قلبی، کلیوی یا عفونت‌های فعال رنج ببرد. در زمان مراجعه به مرکز اهدای خون، پزشک حاضر در مرکز شرایط شما را ارزیابی خواهد کرد. مهم است که شما لیست کامل داروهای مصرفی خود را (چه برای دیابت و چه برای سایر بیماری‌ها) به همراه داشته باشید. به طور کلی، مصرف داروهای خوراکی رایج دیابت یا تزریق انسولین مانعی برای اهدای خون محسوب نمی‌شود. تنها محدودیت ممکن، مربوط به استفاده از انسولین‌های با منشأ حیوانی (گاوی) در گذشته است که امروزه تقریباً منسوخ شده‌اند. بنابراین، اگر دیابت شما تحت کنترل است و احساس سلامتی می‌کنید، می‌توانید با اطمینان برای اهدای خون اقدام کنید و در نجات جان دیگران سهیم باشید. البته، همیشه بهتر است قبل از مراجعه با مرکز اهدای خون منطقه خود تماس گرفته و از آخرین دستورالعمل‌های آنها مطلع شوید.

باور غلط شماره ۸: تمام افراد مبتلا به دیابت در نهایت دچار نابینایی یا قطع عضو می‌شوند.

حقیقت علمی: این باور، تصویری تاریک و ناامیدکننده از آینده فرد دیابتی ترسیم می‌کند که مطلقاً با واقعیت علمی مطابقت ندارد. درست است که دیابت کنترل‌نشده، علت اصلی نابینایی و قطع عضو در بسیاری از کشورهاست، اما کلمه کلیدی در اینجا “کنترل‌نشده” است. حقیقت امیدوارکننده این است که این عوارض ویرانگر به هیچ وجه سرنوشت محتوم همه افراد دیابتی نیستند و تا حد زیادی قابل پیشگیری می‌باشند. مطالعات بالینی بزرگ و معتبری مانند DCCT و UKPDS به طور قطعی ثابت کرده‌اند که کنترل دقیق و مستمر قند خون می‌تواند خطر بروز و پیشرفت رتینوپاتی (آسیب شبکیه چشم)، نفروپاتی (آسیب کلیه) و نوروپاتی (آسیب اعصاب) را به میزان قابل توجهی (تا ۷۶ درصد) کاهش دهد. امروزه، با وجود روش‌های درمانی مدرن، داروهای موثر، دستگاه‌های پایش قند خون و افزایش آگاهی، افراد دیابتی ابزارهای قدرتمندی برای مدیریت بیماری خود در اختیار دارند. علاوه بر کنترل قند خون، مدیریت تهاجمی سایر عوامل خطر مانند فشار خون بالا و چربی خون بالا، و همچنین ترک کامل سیگار، نقشی حیاتی در حفظ سلامت عروق و اعصاب دارند. مراجعات منظم و برنامه‌ریزی شده به پزشک، چشم‌پزشک (برای معاینه سالانه شبکیه) و متخصص مراقبت از پا، امکان تشخیص زودهنگام هرگونه مشکل و مداخله به موقع را فراهم می‌کند. میلیون‌ها نفر در سراسر جهان با دیابت زندگی می‌کنند و هرگز دچار نابینایی یا قطع عضو نمی‌شوند. این افراد کسانی هستند که بیماری خود را جدی گرفته، در مورد آن آموزش دیده‌اند و به طور فعال در مدیریت روزانه آن مشارکت می‌کنند. بنابراین، به جای ترس و ناامیدی، باید بر توانمندسازی و کنترل فعالانه بیماری تمرکز کرد.

باور غلط شماره ۹: دیابت یک بیماری مسری است.

حقیقت علمی: این باور از یک سوء تفاهم کامل در مورد ماهیت بیماری‌های مزمن و عفونی ناشی می‌شود. دیابت به هیچ وجه یک بیماری مسری یا واگیردار نیست. این بیماری یک اختلال متابولیک داخلی است و توسط ویروس یا باکتری ایجاد نمی‌شود که بتواند از فردی به فرد دیگر منتقل شود. شما نمی‌توانید با تماس فیزیکی، بوسیدن، استفاده از ظروف مشترک، از طریق قطرات تنفسی (عطسه یا سرفه) یا از طریق تماس با خون فرد مبتلا، به دیابت مبتلا شوید. دیابت نوع یک یک بیماری خودایمنی است که در آن سیستم ایمنی بدن به سلول‌های تولیدکننده انسولین در پانکراس حمله می‌کند. دیابت نوع دو نیز نتیجه ترکیبی از مقاومت به انسولین و کاهش تولید آن است که تحت تاثیر ژنتیک و عوامل سبک زندگی ایجاد می‌شود. آنچه ممکن است باعث این سردرگمی شود، وجود یک الگوی خانوادگی در بروز دیابت است. همانطور که قبلاً ذکر شد، استعداد ژنتیکی برای ابتلا به دیابت می‌تواند از والدین به فرزندان به ارث برسد. این یک انتقال ژنتیکی است، نه یک سرایت عفونی. این الگو شبیه به انتقال رنگ چشم یا قد است، نه شبیه به سرایت سرماخوردگی. بنابراین، زندگی با یک فرد دیابتی، مراقبت از او یا در ارتباط بودن با او هیچ خطری برای ابتلای شما به دیابت ایجاد نمی‌کند. رد قاطعانه این باور غلط برای رفع انگ و تبعیض اجتماعی علیه افراد دیابتی و حمایت روانی از آنها بسیار مهم است.

باور غلط شماره ۱۰: دیابت با خوردن مقدار زیادی قند ایجاد می‌شود.

حقیقت علمی: رابطه بین مصرف قند و دیابت، پیچیده‌تر از یک رابطه علت و معلولی مستقیم است. این باور که “خوردن قند باعث دیابت می‌شود” یک ساده‌سازی بیش از حد است. عامل ایجاد دیابت نوع یک، یک واکنش خودایمنی است که هیچ ارتباطی با رژیم غذایی یا مصرف قند ندارد. در مورد دیابت نوع دو، علت اصلی ترکیبی از استعداد ژنتیکی و عوامل سبک زندگی است که منجر به مقاومت به انسولین و در نهایت ناتوانی پانکراس در تولید انسولین کافی می‌شود. با این حال، مصرف بیش از حد قند و شیرینی‌جات به طور غیرمستقیم در این فرآیند نقش دارد. یک رژیم غذایی سرشار از قندهای ساده و کربوهیدرات‌های تصفیه‌شده، کالری بسیار بالایی دارد و به راحتی منجر به افزایش وزن و چاقی می‌شود. چاقی، به ویژه چاقی شکمی، قوی‌ترین فاکتور خطر قابل اصلاح برای ابتلا به دیابت نوع دو است، زیرا بافت چربی اضافی، مقاومت به انسولین را در بدن افزایش می‌دهد. بنابراین، خوردن قند به خودی خود باعث دیابت نمی‌شود، بلکه مصرف بیش از حد هر نوع کالری (چه از قند، چه چربی و چه پروتئین) که به افزایش وزن منجر شود، ریسک ابتلا را بالا می‌برد. با این حال، تحقیقات جدید ارتباط قوی‌تری بین مصرف منظم “نوشیدنی‌های شیرین شده با شکر” (مانند نوشابه‌ها، آبمیوه‌های صنعتی و چای شیرین) و افزایش خطر ابتلا به دیابت نوع دو، حتی مستقل از افزایش وزن، نشان داده‌اند. این نوشیدنی‌ها به سرعت قند خون را بالا می‌برند و فشار زیادی به پانکراس وارد می‌کنند. بنابراین، اگرچه یک حبه قند در چای شما مستقیماً دیابت ایجاد نمی‌کند، اما یک الگوی غذایی کلی سرشار از قند و کالری، از طریق ایجاد چاقی و فشار بر سیستم متابولیک، شما را در مسیر ابتلا به دیابت قرار می‌دهد.

باور غلط شماره ۱۱: برای کنترل دیابت باید وزن بسیار زیادی کم کنید.

حقیقت علمی: این باور می‌تواند برای افرادی که با اضافه وزن دست و پنجه نرم می‌کنند، بسیار دلسردکننده و فلج‌کننده باشد. بسیاری از افراد با تصور اینکه باید به یک وزن ایده‌آل و دست‌نیافتنی برسند، از همان ابتدا تلاش برای کاهش وزن را رها می‌کنند. حقیقت علمی و بسیار امیدوارکننده این است که حتی یک کاهش وزن متوسط و قابل دستیابی نیز می‌تواند تأثیر شگرفی بر کنترل دیابت نوع دو داشته باشد. مطالعات معتبر نشان داده‌اند که کاهش تنها ۵ تا ۱۰ درصد از وزن اولیه بدن (برای مثال، کاهش ۴ تا ۸ کیلوگرم در فردی با وزن ۸۰ کیلوگرم) می‌تواند به طور چشمگیری حساسیت سلول‌ها به انسولین را بهبود بخشد، سطح قند خون را کاهش دهد و نیاز به داروهای دیابت را کم کند یا حتی در برخی موارد (به خصوص در مراحل اولیه بیماری) منجر به بهبودی (Remission) دیابت شود. این کاهش وزن متوسط همچنین به بهبود فشار خون، سطح کلسترول و کاهش خطر بیماری‌های قلبی-عروقی کمک می‌کند. نکته کلیدی این است که به جای تمرکز بر یک هدف نهایی بزرگ و دور از دسترس، بر روی اهداف کوچک، واقع‌بینانه و پایدار تمرکز کنید. ترکیب یک رژیم غذایی متعادل و کنترل‌شده از نظر کالری با فعالیت بدنی منظم (مانند ۱۵۰ دقیقه پیاده‌روی سریع در هفته) بهترین استراتژی برای دستیابی به این کاهش وزن متوسط و حفظ آن در درازمدت است. بنابراین، به جای ناامید شدن، بدانید که هر کیلوگرمی که از وزنتان کم می‌کنید، یک گام بزرگ به سوی سلامتی بهتر و کنترل موثرتر دیابت است.

باور غلط شماره ۱۲: میوه یک غذای سالم است، پس افراد دیابتی می‌توانند هر چقدر که می‌خواهند میوه بخورند.

حقیقت علمی: این باور غلط از یک حقیقت درست (سالم بودن میوه) به یک نتیجه‌گیری خطرناک برای افراد دیابتی می‌رسد. بله، میوه‌ها منابع فوق‌العاده‌ای از ویتامین‌ها، مواد معدنی، آنتی‌اکسیدان‌ها و فیبر هستند و باید بخش مهمی از یک رژیم غذایی سالم را تشکیل دهند. اما نکته‌ای که افراد دیابتی هرگز نباید فراموش کنند این است که میوه‌ها حاوی قند طبیعی (عمدتاً فروکتوز و ساکارز) هستند و در دسته کربوهیدرات‌ها قرار می‌گیرند. مصرف کربوهیدرات‌ها، از هر منبعی که باشند، باعث افزایش قند خون می‌شود. بنابراین، مصرف بی‌رویه و نامحدود میوه می‌تواند به راحتی کنترل قند خون را از دست خارج کند. کلید مصرف میوه در افراد دیابتی، “مدیریت سهم” (Portion Control) و “آگاهی از میزان کربوهیدرات” است. یک فرد دیابتی باید میوه را به عنوان بخشی از برنامه کربوهیدرات روزانه خود در نظر بگیرد و آن را در مقادیر مشخص و کنترل‌شده مصرف کند. به عنوان مثال، یک واحد میوه معمولاً حاوی حدود ۱۵ گرم کربوهیدرات است که این مقدار معادل یک سیب کوچک، نصف یک موز بزرگ، یا حدود یک فنجان توت است. مصرف میوه‌های کامل به جای آبمیوه ارجحیت دارد، زیرا فیبر موجود در میوه کامل سرعت جذب قند را کاهش داده و از جهش ناگهانی قند خون جلوگیری می‌کند. بهتر است مصرف میوه در طول روز توزیع شود و به جای خوردن مقدار زیادی میوه در یک وعده، آن را به عنوان میان‌وعده مصرف کرد. مشورت با یک متخصص تغذیه یا مشاور دیابت برای تعیین مقدار و نوع میوه‌های مناسب بر اساس برنامه غذایی فردی، بهترین راهکار است.

باور غلط شماره ۱۳: افراد مبتلا به دیابت هرگز نمی‌توانند شکلات یا شیرینی بخورند.

حقیقت علمی: رویکرد “همه یا هیچ” در رژیم غذایی دیابت، یک استراتژی شکست‌خورده است. ممنوعیت کامل و مطلق یک گروه غذایی، به خصوص غذاهای لذت‌بخش مانند شیرینی‌جات، اغلب منجر به احساس محرومیت، ولع شدید و در نهایت پرخوری و شکستن رژیم می‌شود. رویکرد مدرن و واقع‌بینانه در مدیریت رژیم دیابت، بر “اعتدال” و “جایگزینی” استوار است، نه “حذف کامل”. افراد مبتلا به دیابت می‌توانند گاهی اوقات از مقدار کمی شکلات یا شیرینی به عنوان بخشی از یک برنامه غذایی سالم و متعادل لذت ببرند. نکته کلیدی، برنامه‌ریزی برای آن است. اگر قصد دارید یک دسر کوچک بخورید، می‌توانید آن را با کاهش مقدار سایر کربوهیدرات‌ها در همان وعده غذایی (مانند نان یا برنج) جبران کنید. این تکنیک به “شمارش کربوهیدرات” معروف است. همچنین، بهتر است این خوراکی‌ها را به عنوان بخشی از یک وعده غذایی اصلی و متعادل (که حاوی پروتئین، چربی سالم و فیبر است) مصرف کنید، نه با معده خالی. این کار به کند شدن جذب قند و جلوگیری از افزایش ناگهانی قند خون کمک می‌کند. انتخاب سهم‌های بسیار کوچک (A small treat) و تمرکز بر لذت بردن از طعم آن، به جای مصرف مقادیر زیاد، بسیار مهم است. امروزه محصولات دیابتی یا بدون قند زیادی در بازار وجود دارد، اما باید توجه داشت که این محصولات نیز ممکن است حاوی کربوهیدرات‌های دیگر یا الکل‌های قندی باشند که همچنان بر قند خون تأثیر می‌گذارند و کالری دارند. در نهایت، یک رژیم غذایی سالم برای فرد دیابتی، رژیمی است که پایدار و قابل اجرا در درازمدت باشد و اجازه لذت بردن از غذاها را به صورت هوشمندانه و معتدل بدهد.

باور غلط شماره ۱۴: اگر اضافه وزن یا چاقی دارید، حتماً در نهایت به دیابت نوع دو مبتلا خواهید شد.

حقیقت علمی: این یک گزاره قطعی و نادرست است که می‌تواند باعث ایجاد ترس و اضطراب بی‌مورد در افراد دارای اضافه وزن شود. در حالی که اضافه وزن و چاقی قوی‌ترین فاکتورهای خطر برای ابتلا به دیابت نوع دو هستند، این دو معادل یکدیگر نیستند. چاقی یک عامل خطر است، نه یک حکم قطعی. بسیاری از افراد دارای اضافه وزن یا چاقی، هرگز به دیابت نوع دو مبتلا نمی‌شوند. از سوی دیگر، افراد زیادی نیز وجود دارند که با وجود داشتن وزن طبیعی یا حتی کمبود وزن، به دیابت نوع دو مبتلا می‌شوند (این پدیده گاهی به عنوان “چاقی متابولیک با وزن نرمال” یا MONW شناخته می‌شود). این نشان می‌دهد که عوامل دیگری فراتر از وزن در این بیماری نقش دارند. همانطور که قبلاً اشاره شد، ژنتیک و سابقه خانوادگی نقش بسیار مهمی ایفا می‌کنند. توزیع چربی در بدن نیز اهمیت دارد؛ چربی انباشته شده در ناحیه شکم (چاقی مرکزی یا سیبی شکل) بسیار خطرناک‌تر از چربی انباشته شده در ناحیه باسن و ران‌ها (چاقی گلابی شکل) است. نژاد و قومیت نیز موثر هستند؛ برای مثال، افراد از نژادهای آسیایی، آفریقایی و اسپانیایی‌تبار در معرض خطر بیشتری قرار دارند. سن نیز یک عامل مهم است و خطر ابتلا با افزایش سن بالا می‌رود. بنابراین، در حالی که حفظ وزن سالم یک استراتژی کلیدی برای پیشگیری از دیابت است، نباید تصور کرد که هر فرد چاقی محکوم به دیابت است یا هر فرد لاغری از آن مصون است. این یک بیماری پیچیده است و ارزیابی خطر باید با در نظر گرفتن تمام فاکتورها انجام شود.

باور غلط شماره ۱۵: افراد دیابتی باید فقط مقدار بسیار کمی از غذاهای نشاسته‌ای مانند نان، سیب‌زمینی و پاستا بخورند.

حقیقت علمی: کربوهیدرات‌ها، از جمله غذاهای نشاسته‌ای، منبع اصلی انرژی برای بدن هستند و حذف کامل یا محدودیت شدید آن‌ها نه تنها غیرضروری، بلکه اغلب ناسالم و ناپایدار است. این باور که افراد دیابتی باید از نشاسته پرهیز کنند، یک تفکر قدیمی و منسوخ شده است. رویکرد فعلی بر مدیریت کلی کربوهیدرات و انتخاب گزینه‌های سالم‌تر متمرکز است. غذاهای نشاسته‌ای می‌توانند و باید بخشی از یک برنامه غذایی متعادل برای فرد دیابتی باشند. کلید اصلی در دو چیز نهفته است: “اندازه سهم” (Portion size) و “کیفیت کربوهیدرات”. به جای حذف کامل نان، می‌توان نان سبوس‌دار یا تهیه شده از غلات کامل را انتخاب کرد که به دلیل داشتن فیبر بالا، قند خون را با سرعت کمتری افزایش می‌دهد. به همین ترتیب، برنج قهوه‌ای، جو دوسر، کینوا و حبوبات (مانند لوبیا و عدس که هم نشاسته و هم پروتئین دارند) گزینه‌های عالی هستند. سبزیجات نشاسته‌ای مانند سیب‌زمینی، نخود فرنگی و ذرت نیز می‌توانند در مقادیر کنترل‌شده در رژیم غذایی گنجانده شوند. نکته مهم این است که فرد دیابتی باید یاد بگیرد که چگونه کربوهیدرات‌ها را بشمارد یا اندازه سهم‌ها را تخمین بزند تا بتواند مقدار کل کربوهیدرات مصرفی خود را در هر وعده و در طول روز مدیریت کند. یک متخصص تغذیه می‌تواند به فرد کمک کند تا یک برنامه غذایی شخصی‌سازی شده ایجاد کند که شامل مقدار مناسبی از کربوهیدرات‌های با کیفیت برای تامین انرژی و حفظ کنترل قند خون باشد.

باور غلط شماره ۱۶: زنان مبتلا به دیابت نباید باردار شوند.

حقیقت علمی: این یک باور قدیمی و کاملاً نادرست است که ریشه در دورانی دارد که ابزارهای مدیریت دیابت به اندازه امروز پیشرفته نبودند. امروزه، با مراقبت‌های پزشکی مدرن، زنان مبتلا به دیابت (چه نوع یک و چه نوع دو) می‌توانند یک بارداری کاملاً طبیعی و سالم داشته باشند و نوزادان سالمی به دنیا بیاورند. کلید موفقیت در “برنامه‌ریزی دقیق قبل از بارداری” و “کنترل شدید قند خون” قبل و در طول دوران بارداری نهفته است. برای یک زن دیابتی، بسیار مهم است که حداقل ۳ تا ۶ ماه قبل از اقدام به بارداری با تیم درمانی خود (شامل متخصص غدد و متخصص زنان و زایمان) مشورت کند. در این دوره، هدف رساندن سطح هموگلوبین A1c به محدوده هدف (معمولاً زیر ۶.۵ درصد) است، زیرا قند خون بالا در هفته‌های اول بارداری (که بسیاری از ارگان‌های حیاتی جنین در حال شکل‌گیری هستند) می‌تواند خطر نقص‌های مادرزادی را افزایش دهد. در طول بارداری، نیاز به انسولین معمولاً افزایش می‌یابد و نیاز به پایش مکرر قند خون و تنظیم دقیق دوز انسولین وجود دارد. با مراقبت‌های دقیق، غربالگری‌های منظم برای بررسی سلامت جنین و کنترل فشار خون، اکثریت قریب به اتفاق این بارداری‌ها به تولد نوزادی سالم ختم می‌شوند. بنابراین، دیابت مانعی برای مادر شدن نیست، بلکه یک چالش قابل مدیریت است که نیازمند تعهد، آموزش و همکاری نزدیک با تیم پزشکی است.

باور غلط شماره ۱۷: دیابت بارداری را نباید جدی گرفت چون بعد از تولد نوزاد از بین می‌رود.

حقیقت علمی: این یک ساده‌انگاری بسیار خطرناک است. دیابت بارداری (Gestational Diabetes Mellitus یا GDM) وضعیتی است که در آن قند خون برای اولین بار در دوران بارداری بالا می‌رود. درست است که در اکثر زنان، سطح قند خون پس از زایمان به حالت عادی بازمی‌گردد، اما این به معنای بی‌اهمیت بودن یا موقتی بودن کامل این مشکل نیست. اولاً، دیابت بارداری کنترل‌نشده در طول دوره بارداری می‌تواند عوارض جدی برای هم مادر و هم جنین داشته باشد. این عوارض شامل رشد بیش از حد جنین (ماکروزومی) که منجر به زایمان سخت و سزارین می‌شود، افت قند خون نوزاد پس از تولد، و زردی است. برای مادر نیز خطر ابتلا به پره‌اکلامپسی (مسمومیت بارداری) را افزایش می‌دهد. ثانیاً و مهم‌تر از آن، دیابت بارداری یک پیش‌بینی‌کننده بسیار قوی برای سلامت آینده مادر و فرزند است. زنانی که سابقه دیابت بارداری دارند، تا ۵۰ درصد شانس ابتلا به دیابت نوع دو در ۵ تا ۱۰ سال آینده زندگی خود را دارند. همچنین، فرزندی که از مادر مبتلا به دیابت بارداری متولد می‌شود، در بزرگسالی در معرض خطر بیشتری برای چاقی و ابتلا به دیابت نوع دو قرار دارد. بنابراین، دیابت بارداری یک زنگ خطر بسیار جدی است که باید به دقت مدیریت شود. پس از زایمان نیز، مادر باید به طور منظم برای دیابت غربالگری شود و با اتخاذ سبک زندگی سالم (رژیم غذایی مناسب و ورزش) برای کاهش خطر ابتلای خود به دیابت در آینده تلاش کند.

باور غلط شماره ۱۸: اگر پزشک برای دیابتم انسولین تجویز کند، یعنی من در کنترل بیماریم شکست خورده‌ام.

حقیقت علمی: این باور غلط ریشه در ترس، انگ و عدم درک صحیح از ماهیت پیشرونده دیابت نوع دو دارد و متاسفانه باعث می‌شود بسیاری از افراد شروع درمان ضروری با انسولین را به تعویق بیندازند. شروع انسولین به هیچ وجه نشانه شکست بیمار یا پزشک نیست؛ بلکه یک گام منطقی و هوشمندانه در مسیر طبیعی مدیریت یک بیماری مزمن و پیشرونده است. دیابت نوع دو با گذشت زمان تغییر می‌کند. در ابتدا، بدن ممکن است با داروهای خوراکی که حساسیت به انسولین را افزایش می‌دهند یا پانکراس را برای تولید انسولین بیشتر تحریک می‌کنند، به خوبی کنترل شود. اما با گذشت سال‌ها، توانایی سلول‌های بتای پانکراس برای تولید انسولین به تدریج و به طور غیرقابل برگشتی کاهش می‌یابد. در نقطه‌ای، تولید انسولین بدن آنقدر کم می‌شود که دیگر داروهای خوراکی به تنهایی برای نگه داشتن قند خون در محدوده هدف کافی نیستند. در این مرحله، افزودن انسولین به رژیم درمانی نه تنها منطقی، بلکه برای حفظ سلامت و پیشگیری از عوارض بلندمدت، حیاتی است. انسولین قوی‌ترین و موثرترین ابزار برای کاهش قند خون است. استفاده از آن به بدن استراحت می‌دهد و به فرد کمک می‌کند تا به اهداف کنترلی خود برسد. به جای نگاه کردن به انسولین به عنوان یک “شکست” یا “آخر خط”، باید آن را به عنوان یک ابزار قدرتمند دید که به شما امکان می‌دهد کنترل بیماری خود را دوباره به دست بگیرید، از عوارض دیابت جلوگیری کنید و یک زندگی طولانی، فعال و سالم داشته باشید.

از زمان ظهور پاندمی کووید-۱۹، جامعه پزشکی و علمی به سرعت متوجه شد که برخی گروه‌ها در برابر این ویروس جدید آسیب‌پذیرتر هستند و در صورت ابتلا، با پیامدهای وخیم‌تری روبرو می‌شوند. در میان این گروه‌ها، افراد مبتلا به دیابت، به ویژه دیابت نوع دو، به عنوان یکی از پرخطرترین جمعیت‌ها شناسایی شدند. تحقیقات اولیه و داده‌های بالینی از سراسر جهان به طور مداوم نشان دادند که اگرچه افراد دیابتی لزوماً شانس بیشتری برای مبتلا شدن به ویروس سارس-کوو-۲ (SARS-CoV-2) ندارند، اما در صورت ابتلا، با ریسک بالاتری از بستری شدن در بیمارستان، نیاز به مراقبت‌های ویژه (ICU)، بروز سندرم دیسترس تنفسی حاد (ARDS) و متاسفانه، مرگ و میر مواجه هستند. این ارتباط قوی، سوالات متعددی را در مورد مکانیسم‌های دقیق تاثیر کرونا بر دیابت و دلایل این آسیب‌پذیری افزایش یافته، مطرح کرد. درک این تعامل پیچیده بین یک بیماری متابولیک مزمن مانند دیابت و یک عفونت ویروسی حاد، نه تنها برای مدیریت بهتر بیماران در طول پاندمی، بلکه برای تدوین استراتژی‌های پیشگیرانه و مراقبتی بلندمدت برای افراد دیابتی در مواجهه با هرگونه عفونت شدید، حیاتی است. این مقاله به صورت عمیق به بررسی جنبه‌های مختلف رابطه دیابت و کرونا، مکانیسم‌های پاتوفیزیولوژیک زمینه‌ای و ارائه راهکارهای عملی برای کاهش خطرات می‌پردازد.

چرا دیابت خطر عوارض شدید کووید-۱۹ را افزایش می‌دهد؟

آسیب‌پذیری بیشتر افراد دیابتی در برابر عوارض شدید کرونا ریشه در مجموعه‌ای از عوامل پیچیده و به هم پیوسته دارد که هم به خود بیماری دیابت و هم به پاسخ بدن به عفونت ویروسی مرتبط است. یکی از اصلی‌ترین دلایل، اختلال در عملکرد سیستم ایمنی است. قند خون بالا و کنترل نشده (هایپرگلیسمی) به طور مستقیم عملکرد سلول‌های ایمنی مانند نوتروفیل‌ها و ماکروفاژها را مختل می‌کند و توانایی آن‌ها را برای مبارزه موثر با پاتوژن‌ها کاهش می‌دهد. این وضعیت، که به آن نقص ایمنی اکتسابی می‌گویند، بدن فرد دیابتی را در پاکسازی ویروس ناکارآمدتر می‌کند و به ویروس اجازه تکثیر بیشتر و ایجاد آسیب گسترده‌تر را می‌دهد. دلیل دوم، وجود التهاب مزمن درجه پایین در بدن افراد مبتلا به دیابت است. دیابت، به ویژه دیابت نوع دو که اغلب با چاقی همراه است، یک حالت پیش‌التهابی (pro-inflammatory) در بدن ایجاد می‌کند. ویروس کرونا نیز به نوبه خود باعث ایجاد یک پاسخ التهابی شدید موسوم به “طوفان سایتوکاینی” می‌شود. در افراد دیابتی، این دو موج التهابی با هم ترکیب شده و یک واکنش ایمنی بیش از حد و مخرب را ایجاد می‌کنند که نه تنها به ریه‌ها، بلکه به سایر ارگان‌ها مانند قلب، کلیه‌ها و عروق خونی نیز آسیب جدی وارد می‌کند. علاوه بر این، ویروس سارس-کوو-۲ برای ورود به سلول‌های انسانی از گیرنده‌ای به نام ACE2 استفاده می‌کند که این گیرنده‌ها به وفور در سلول‌های ریه، قلب، کلیه و همچنین سلول‌های بتای پانکراس یافت می‌شوند. این امر می‌تواند به طور بالقوه به پانکراس آسیب رسانده و مدیریت قند خون را حتی دشوارتر کند. در نهایت، وجود بیماری‌های همراه (comorbidities) مانند بیماری‌های قلبی-عروقی، فشار خون بالا، چاقی و بیماری‌های کلیوی که در افراد دیابتی بسیار شایع است، بار کلی بیماری را افزایش داده و توانایی بدن برای مقابله با استرس ناشی از یک عفونت شدید را به شدت کاهش می‌دهد.

آیا تفاوتی بین تاثیر کرونا بر دیابت نوع یک و نوع دو وجود دارد؟

اگرچه هم افراد مبتلا به دیابت نوع یک و هم مبتلایان به دیابت نوع دو در معرض خطر بیشتری برای عوارض شدید کووید-۱۹ قرار دارند، داده‌های اپیدمیولوژیک و مشاهدات بالینی حاکی از آن است که این خطر برای افراد مبتلا به دیابت نوع دو به طور قابل توجهی بالاتر است. دلایل این تفاوت چندگانه است. اولاً، دیابت نوع دو به طور معمول در سنین بالاتر تشخیص داده می‌شود و سن بالا خود یک عامل خطر مستقل و بسیار قوی برای پیامدهای وخیم کرونا است. ثانیاً، بیماران مبتلا به دیابت نوع دو اغلب با مجموعه‌ای از مشکلات متابولیک دیگر که تحت عنوان “سندرم متابولیک” شناخته می‌شوند، دست و پنجه نرم می‌کنند. این مشکلات شامل چاقی (به ویژه چاقی شکمی)، فشار خون بالا، و دیس‌لیپیدمی (کلسترول و تری‌گلیسیرید بالا) است. هر یک از این شرایط به تنهایی یک عامل خطر برای کووید-۱۹ شدید محسوب می‌شوند و ترکیب آن‌ها با هم، این خطر را به صورت تصاعدی افزایش می‌دهد. همانطور که ذکر شد، چاقی و التهاب مزمن مرتبط با آن، زمینه را برای طوفان سایتوکاینی فراهم‌تر می‌کند. با این حال، این بدان معنا نیست که افراد مبتلا به دیابت نوع یک در امان هستند. هر فرد دیابتی، صرف نظر از نوع دیابت، در صورت کنترل نامناسب قند خون، در معرض خطر بالاتری قرار دارد. نوسانات شدید قند خون و دوره‌های هایپرگلیسمی، سیستم ایمنی را ضعیف کرده و بدن را مستعد عوارض می‌کند. به ویژه، خطر ابتلا به یک عارضه حاد و مرگبار به نام کتواسیدوز دیابتی (DKA) در بیماران مبتلا به دیابت نوع یک که به کرونا مبتلا می‌شوند، به شدت افزایش می‌یابد. بنابراین، پیام اصلی این است که اگرچه ریسک زمینه‌ای در بیماران دیابت نوع دو ممکن است به دلیل بیماری‌های همراه بیشتر باشد، اما کلید اصلی کاهش خطر برای هر دو گروه، دستیابی به کنترل قند خون مطلوب و پایدار است.

تفاوت کووید-۱۹ و آنفلوآنزای فصلی برای افراد دیابتی

بیماران دیابتی همواره در گروه پرخطر برای عوارض ناشی از آنفلوآنزای فصلی قرار داشته‌اند و تزریق سالانه واکسن آنفلوآنزا به این گروه قویاً توصیه می‌شود. با این حال، شواهد به دست آمده در طول پاندمی به وضوح نشان داد که کووید-۱۹ یک تهدید به مراتب جدی‌تر و خطرناک‌تر از آنفلوآنزای فصلی برای این جمعیت است. اگرچه هر دو بیماری ویروسی و تنفسی هستند، اما شدت بیماری، میزان سرایت و طیف عوارض ناشی از کووید-۱۹ به طور قابل توجهی گسترده‌تر و شدیدتر است. ویروس سارس-کوو-۲ نه تنها باعث ذات‌الریه شدید می‌شود، بلکه با ایجاد اختلالات انعقادی (افزایش خطر لخته شدن خون)، آسیب مستقیم به عضله قلب (میوکاردیت)، نارسایی حاد کلیه و آسیب‌های عصبی، یک بیماری چندارگانی (multisystem disease) محسوب می‌شود. این طیف وسیع عوارض در آنفلوآنزای فصلی کمتر دیده می‌شود. علاوه بر این، همانطور که قبلاً اشاره شد، پاسخ التهابی شدید و منحصر به فردی که کووید-۱۹ (طوفان سایتوکاینی) ایجاد می‌کند، در افراد دیابتی که از قبل یک حالت پیش‌التهابی دارند، بسیار مخرب‌تر عمل می‌کند. به همین دلیل، رعایت تمام نکات بهداشتی و پیشگیرانه که برای مقابله با بیماری‌های عفونی تنفسی توصیه می‌شود، از جمله شستشوی مکرر و دقیق دست‌ها با آب و صابون، حفظ فاصله فیزیکی، استفاده از ماسک در فضاهای بسته و شلوغ، و تهویه مناسب محیط، برای افراد دیابتی اهمیت دوچندان پیدا می‌کند. این اقدامات ساده اما حیاتی، خط اول دفاعی در برابر ویروسی است که می‌تواند برای این گروه از بیماران پیامدهای ویرانگری داشته باشد.

توصیه‌ها و نکات پیشگیرانه حیاتی برای بیماران دیابتی در برابر کرونا

با توجه به ریسک بالای عوارض شدید کووید-۱۹، افراد دیابتی باید یک رویکرد چندلایه و جامع برای پیشگیری و مدیریت خطر اتخاذ کنند. این رویکرد فراتر از توصیه‌های بهداشتی عمومی است و بر مدیریت دقیق بیماری زمینه‌ای متمرکز است. مهم‌ترین توصیه، تلاش برای کنترل بهینه قند خون است. داشتن قند خون در محدوده هدف (که توسط پزشک تعیین می‌شود)، قوی‌ترین سپر دفاعی در برابر عوارض عفونت است. این امر مستلزم پایبندی دقیق به رژیم دارویی (قرص‌ها یا انسولین)، پایش منظم قند خون در منزل، رعایت یک رژیم غذایی سالم و متعادل با تاکید بر کاهش کربوهیدرات‌های ساده و افزایش فیبر، و انجام فعالیت بدنی منظم در حد توان و در محیطی امن (مانند منزل) است. دوم، تکمیل واکسیناسیون علیه کووید-۱۹ و همچنین تزریق سالانه واکسن آنفلوآنزا و واکسن پنوموکوک (ذات‌الریه باکتریایی) مطابق با توصیه پزشک، امری ضروری و حیاتی است. واکسن‌ها به طور چشمگیری خطر ابتلا به بیماری شدید، بستری شدن و مرگ را کاهش می‌دهند. سوم، رعایت حداکثری پروتکل‌های بهداشتی است. این شامل اجتناب از حضور در مکان‌های شلوغ و تجمعات، استفاده از ماسک با کیفیت، شستشوی مکرر دست‌ها و حفظ فاصله اجتماعی است. بیماران دیابتی باید در این زمینه حتی محتاط‌تر از جمعیت عمومی عمل کنند. چهارم، مدیریت استرس و خواب کافی است. استرس مزمن و کمبود خواب هر دو می‌توانند با افزایش هورمون کورتیزول، باعث افزایش قند خون و تضعیف سیستم ایمنی شوند. تکنیک‌های آرام‌سازی، مدیتیشن و حفظ یک برنامه خواب منظم می‌تواند به تقویت دفاع بدن کمک کند. پنجم، داشتن یک “برنامه روز بیماری” (Sick-day plan) از قبل مشخص شده با هماهنگی پزشک است. این برنامه باید شامل اطلاعاتی در مورد چگونگی تنظیم دوز داروها، تعداد دفعات چک کردن قند خون و کتون ادرار (به ویژه برای بیماران نوع یک)، رژیم غذایی مناسب در دوران بیماری، و شرایطی که در آن باید فوراً با پزشک تماس گرفت یا به اورژانس مراجعه کرد، باشد. در نهایت، در صورت بروز هرگونه علائم مشکوک به کرونا (تب، سرفه، تنگی نفس، بدن درد)، بیماران دیابتی باید بدون تاخیر با پزشک خود تماس گرفته و برای انجام تست و دریافت راهنمایی‌های لازم اقدام کنند. تشخیص و مداخله زودهنگام می‌تواند تفاوت چشمگیری در نتیجه بیماری ایجاد کند.

علائم هشداردهنده که نیازمند مراجعه فوری به مراکز درمانی هستند

برای افراد دیابتی که به کووید-۱۹ مبتلا شده‌اند، تشخیص به موقع علائم خطر و مراجعه فوری به اورژانس می‌تواند نجات‌بخش باشد. علاوه بر علائم عمومی کرونا مانند تب، سرفه خشک و خستگی، برخی نشانه‌ها حاکی از وخامت اوضاع و نیاز به مداخله فوری پزشکی هستند. این علائم هشداردهنده عبارتند از: مشکل در تنفس یا تنگی نفس شدید: این مهم‌ترین علامت خطر است و نشان‌دهنده درگیری قابل توجه ریه‌ها و کاهش سطح اکسیژن خون است. هرگونه احساس کمبود هوا، تنفس سریع و سطحی یا ناتوانی در تمام کردن یک جمله باید جدی گرفته شود. احساس درد یا فشار مداوم در قفسه سینه: این علامت می‌تواند نشانه ذات‌الریه شدید، التهاب عضله قلب (میوکاردیت) یا حتی حمله قلبی باشد. کبودی لب‌ها یا صورت (سیانوز): این نشانه واضحی از کمبود شدید اکسیژن در خون (هیپوکسمی) است و یک اورژانس پزشکی محسوب می‌شود. ایجاد گیجی، خواب‌آلودگی شدید یا عدم توانایی در بیدار ماندن: این علائم می‌توانند نشان‌دهنده کاهش اکسیژن‌رسانی به مغز یا اختلالات شدید متابولیک باشند. علاوه بر این علائم عمومی، افراد دیابتی باید به علائم مرتبط با کنترل قند خون نیز بسیار حساس باشند. قند خون بسیار بالا که به دوزهای اصلاحی انسولین پاسخ نمی‌دهد، حالت تهوع و استفراغ مداوم (که می‌تواند منجر به کم‌آبی شدید شود)، و وجود کتون در ادرار یا خون (به ویژه در بیماران نوع یک)، همگی نشانه‌های خطرناکی هستند که می‌توانند به سمت کتواسیدوز دیابتی (DKA) یا حالت هایپراسمولار هایپرگلیسمیک (HHS) پیشرفت کنند و نیازمند بستری فوری در بیمارستان هستند.